ბაბისასთვის

ჩემს ტყავში

2012-02-07T23:45:00.012+04:00

როცა რამეს დიდი ხნის განმავლობაში აღარ აკეთებ, მერე ორი გზაა - ან გიჭირს მიბრუნება და არ გინდა მას ცოტა ნაძალადევი იერი ჰქონდეს, ან პირიქით- მეტი ხალისით იწყებ ახალ ეტაპს უკვე ძველ და ნაცნობ ადგილას.
ამ შუალედში არ გამოირიცხება, რომ მონატრების გრძნობაც გამოგერიოს, ხშირად ფიქრობდე სიტუაციის შეცვლაზე და საჭირო ქმედების გზებს სახავდე.

ამ დროის განმავლობაში, როცა ეს ზემოთ თქმული არც ჩემთან იყო გამორიცხული, ბევრ პოსტს ვწერდი გონებაში, მერე ხშირად ფოტოს ვარჩევდი,როგორს მივამაგრებდი განწყობისთვის, ან რომელი სიმღერა მოუხდებოდა ფონად. მაგრამ ეს ყველაფერი ხშირად შუაღამის 12 საათის შემდეგ, ძილის წინა ოცნებებში, სიზმრის წინ რომ იცის, ჩათვლემისას, მაშინ ხდებოდა. მერე ისევ განმეორებით იწყებოდა, ზაზუნას დღესავით, დილას ადგომა,საქმეები და გასავათება. ზოგჯერ ამ დროსაც მახსენდებოდა თამბლერი, ეს ბლოგი და გული მწყდებოდა მათი ასე დავიწყების გამო. და მერე ისევ.. ეჭვი მაქვს ზაზუნას თუ სადმე გადავეყრები, შორეულ ნათესავად ჩამთვლის ჩემი სამუშაო დღეების გადამკიდე.

ამასობაში ჩაიარა დაბადების დღემ და მეგობრებმა შემახსენეს -მე კიდევ უფრო მეტი წელი დავყავი დედამიწაზე, ვიდრე მანამდე. მათ ეს რატომღაც უხაროდათ.
მერე მე დავწექი, წითელი ღვინით გაბლარებული, გადმოვწერე ბლოგსფოთის და გუგლის სატელეფონო მხარდაჭერა ბლოგისათვის, გავხსენი ახალი პოსტის ფანჯარა და დავწერე პატარა პოსტი. წითელ ღვინოს დავაბრალო თუ თაჩიან ეკრანს, არ ვიცი, მაგრამ ეს პოსტი არც დრაფტებმა შემოინახა.

ახლა თებერვალია, ჩემი საყვარელი ზამთარი იწურება.
მე არც ერთხელ ჩამიდგამს თხილამურში ფეხი, არც ერთხელ დავშვებულვარ დაღამართიანი, დათოვლილი მთიდან, არ ვუყურებ მსგავს ვიდეოებს, ვცდილობ ფოტოებსაც თვალი ავარიდო, აღარავისთან ვამბობ, რომ გუდაურის მეტეოროლოგიური პირობები მადარდებს - ამას უკვე აზრიც აღარ მაქვს. ნამდვილ ზაზუნად გადაქცევისთვის მათი დათმობა რა მოსატანია.

ზაზუნის უკუეფექტების შესახებ - საკუთარი თავის წარსულში დატოვება, როგორც სხვისი და სხვანაირის და ახალი მეს შეგუების მცდელობა.

ურთიერთობების ცვლილება, რაც ძირითადად პირდაპირი მნიშვნელობით დისტანციაში გამოიხატა.

ასეა - როცა რამეს დიდი ხნის განმავლობაში აღარ აკეთებ, მერე ორი გზაა - ან გიჭირს მიბრუნება და არ გინდა მას ცოტა ნაძალადევი იერი ჰქონდეს..

მერე ამბები, ისინიც კი, რაც ამ ზაზუნობის ხანაში გიგროვდება, ან აღარ გეყოლინება, ან ვეღარ გეთქმევინება, ან მომენტის ძებნას იწყებ, ან სახეებზე ატყობ - ახლა ამის დრო არ არის.

მერე - გიჭირს და ამასაც უკუეფექტებს აბრალებ.

არ ვიცი, რა რამდენი ღირს, მაგრამ ეს ყველაფერი ალბათ სრულებით არ ღირს იმდენი, რამდენსაც ზაზუნად გადაქცევისთვის იხდიან კომპანიის დირექტორები.

ჩემი ბუმერანგები აუცილებლად დაბრუნდებიან.

ზოგი უკვე დაბრუნდა, ზოგი ალბათ ჩემი ბრალია - ძალიან შორს რომ ვისროდი.

თუ ნაკლებ ძალისხმევას ჩადებ, უფრო მალე დაბრუნდებიან - ვისწავლე მიზეზების პირველ რიგში საკუთარ თავში ძებნა.

რაღაცები კომპენსირებადია, ბალანსის პრინციპით

..მერე მე ნანატრ შვებულებას ავიღებ და

ძალიან კარგი გაზაფხული იქნება

In Them

2011-12-30T17:09:00.003+04:00

კარგია,თუ ცუდი, ამ კომპოზიციას მთელი გულით ვუსმენ. თქვენც გირჩევდით, ხმამაღლა მოსმენას და განტვირთვის წუთების მოწყობას.

მრავალ წელს დაესწარით, ახალსაც და ძველსაც.

ჩემი, როგორც მომხმარებლის უფლებები დაუცველია

2011-12-27T18:04:00.008+04:00

დღევანდელი სამუშაო დღე ჩვეულებრივად დაიწყო, სამსახურის საქმეები, ჩაი, ლანჩი.. შუადღეზე დავფიქრდი, რა კარგი იქნებოდა, თუ საღამოს თავს გავიმხიარულებდი და რაიმე სასიამოვნოსა და მსუბუქს დავგეგმავდი.
სოციალურ ქსელ "ფეისბუქზე" მეგობრის სტატუსს წავაწყდი, სადაც "შეუსრულებელი მისია 4"-ის შესახებ წერდა, გაამართლა მოლოდინებიო. მაშინვე მოვიძიე ინტერნეტით ინფორმაცია კინოთეატრების აფიშისა და ფილმის შესახებ. რამაც გამაკვირვა ბილეთის ფასი იყო - არც მეტი,არც ნაკლები - 15.50 ლარი.

თავდაპირველად ვიფიქრე, ალბათ, რაც კანონი გამოვიდა და ქართულად გახმოვანება სავალდებულო გახდა, ეს სიამოვნება ძვირი ჯდება და თუ კარგი ხარისხი და ქართულენოვანი კინოთეატრები გვინდა, ცოტა მეტიც უნდა გადავიხადოთმეთქი, მაინც მეძვირა ფასი, მაგრამ ამ შემთხვევაში ვიცოდი, რის გამო "გავიღებდი მსხვერპლს".

მაგრამ მანამდე გადავწყვიტე, დამეზუსტებინა - როგორც კიბერაქტიურმა კინოთეატრ ამირან/რუსთაველს (ერთი გვერდი აქვს ფეისბუქზე ორივე კინოთეატრს) "ფეისბუქის" კედელზე დავუსვი შეკითხვა -რა ენაზე იქნებოდა ფილმის ჩვენება? რაზეც ასევე უწყინარად მიპასუხეს - "რუსულად".

რატომ?

რატომ ვუყურებთ ფილმებს რუსულად? ჩვენ ხო აგერ უკვე 20 წელზე მეტია "დამოუკიდებელი", "დემოკრატიული" ქვეყანა ვართ და უფრო მეტიც, რუსეთი ჩვენს მტრად გვყავს გამოცხადებული ?

კითხვაზე "რატომ?"- კინოთეატრის გვერდის ადმინისტრატორი(მმართველი) გვპასუხობს, რომ "პრემიერამდე ფილმი 1 დღით ადრე ჩამოვიდა".

რატომ ვერ ხერხდება მაინც და მაინც საქართველოში ამ საკითხის ორგანიზება, თუკი სხვა ქვეყანაში ესწრება ფილმების "ჩატანა" და თარგმნა, რა ხდება აქ?
რატომ არის ასეთი რთული ქართულენოვანი კინოთეატრის არსებობა? სადაც 7-8 წლის ბავშვსაც მარტივად წაიყვან და ამისთვის რუსული ენის სრულყოფილად ცოდნა აუცილებელი არ იქნება?

მრცხვენია კიდეც, რომ "განვითარებულ" საქართველოში კიდევ ამის პრობლემა დგას, ასე მგონია ილიას დროინდელი გაზეთის ჩანაწერებიდან არის ეს პრობლემა ამოღებული და ჯერ კიდევ წითელი რუსეთისგან ქართული ენის გადარჩენას ითხოვს ავტორი.

"ფეისბუქზე", კინოთეატრის ოფიციალურ გვერდზე დასმულ კითხვას დიდი პოლემიკა მოჰყვა, მომხმარებლები საკუთარ აზრს გამოთქვამდნენ. მათზე პასუხის გაცემისთვის მოუმზადებლობისა, თუ უბრალოდ სურვილის არ ქონის გამო ჩემ მიერ დასმული შეკითხვა კინოთეატრის წარმომადგენელმა საერთოდ წაშალა. ამ შემთხვევაში საერთოდ გაუგებარია, იციან კი სოციალურ ქსელებში ურთიერთობის ძრითადი პრინციპები კინოთეატრის გვერდის მმართელებმა თუ ხელმძღვანელებმა? თუ გადაწყვეტ, სოციალურ ქსელებში აქტიურეობას და ამ ფომით მომხმარებელთან ურთიერთობას, უკუკავშირისთვისაც მზად უნდა იყო და დიქტატურის ელემენტებს არ უნდა შეიცავდეს უბრალოდ გვერდის მართვა.
ესეც კიდევ ერთი მაგალითი , როგორი სიტუაციაა მომსახურების სფეროში და როგორი კავშირია მომხმარებელსა და მესაკუთრეს შორის საქართველოში, იქნება ეს კინოთეატრი, თუ უბრალოდ - მინიმარკეტი.

ამ შემთხვევაში მე ,რიგითი მომხმარებელი ძალიან დაუცველად და შეურაცხყოფილად ვგრძნობ თავს. არავინ იცავს ჩემს უფლებებს, გარიგების საფუძველზე ყველა კინოთეატრში ერთი და იგივე ფილმების ჩვენება ხდება, მცირდება არჩევანი და ბუნებრივია, აღარც კონკურენციის თემა არსებობს.
ბილეთების ფასი აბსურდულ ღირებულებამდე იზრდება.

გულწრფელად არ მესმის, რატომ უნდა გადავიხადო რუსეთიდან შემოტანილ რუსულენოვან ფილმში 15 ლარი, თუკი ამ თანხაში ხარჯები მინიმუმამდეა დაყვანილი - უბრალოდ იღებენ ფილმს და ეკრანზე უშვებენ.

დღემდე არ არის ვითომ "კანონი" ძალაში შესული, რომლის მიხედვითაც ქართულენოვანი ჩვენება სავალდებულო გახდა.

დღემდე არაა გარკვეული ლიცენზირებულ ფილმებს უშებს თუ არა კინოთეატრი, რაშიც პირადად მე, ძალიან მეპარება ეჭვი. სიტყვაზე თუ ვენდობით, სხვა გზა არაა, ნდობა კი ამ რეალობაში ძალიან რთულია.

იმ იშვიათ შემთხვევაში კი, როდესაც ფილმი ქართულადაა გახმოვანებული, ეს გახმოვანება ფაქტობრივად აფუჭებს ფილმს და მთელ სიამოვნებას, რომელიც მაყურებელმა შეიძლება მიიღოს. მაგალითად, თუ ფილმში მინა იმსხვრევა, მაყურებელს ეს ეფექტი საერთოდ არ ესმის - ეს ბადებს ეჭვს ყიდულობს კინოთეატრი ნამდვილად ლიცენზირებულ ვერსიას? ამ შემთხვევაში ფილმს აუცილებლად მოჰყვება ეფექტები და მათი დატანება სირთულეს არ უნდა წარმოადგენდეს.

თავად გახმოვანების თემაზე კი უკვე იმდენი დაიწერა, მე იგივეს აღარ გავიმეორებ, უბრალოდ, "24 საათის" ამ სტატისს გადაკითხვას შემგთავაზებთ - ქართულად გახმოვანებული ფილმების შესახებ

თუკი ბიზნესსა და მომხმარებლებს ისევ ამ პრინციპით ვუდგებით - "არ გინდა და ნუ მოხვალ", ყველაფერი გასაგებია. მაგრამ თუ პრეტენზია მომსახურების მაღალ ხარისხსა და განვითარებულობაზე გვაქვს, მსგავსი შემთხვევები აღარ უნდა ხდებოდეს.

ქართულ ენაზე ვითხოვთ ფილმების ყურებას -სირცხვილი, სამწუხარო რეალობა და კურიოზული ამბავია.

ბევრი ნისლი გამოგზავნეთ ჩემს ფანჯრებთან

2011-11-15T23:54:00.021+04:00

ეხლა ჩემი თვალები ისეთი გამომშრალია, რომ შემეძლოს, ძილის წინ ამოვიღებდი, აკვარიუმში ჩავაწყობდი დასალბობად და დილას უკან ჩავიმაგრებდი.
როგორც პროთეზს ექცევიან მოხუცები.
ნეტა, დამჭირდება?

...
ერთ თვეზე ცოტა მეტი ხანია, თითქმის გაბედნიერებული დავიარებოდი და ცა ქუდად მიმაჩნდა - სამსახურის შეცვლის ამბავი ყველამ გაიგო და ვინც გაიგო მერე ყველამ მკითხა - ჰო კმაყოფილი ხარ? კარგია? იმას ჰო ჯობია? ჰოდა, აბა რა გინდა.
რა მინდა და ერთი თვე და ცოტა მეტი ხანია, ვფიქრობ, რომ სქოლიოზი მივითარდება, კუნთების დაჭიმულობას ვგრძნობ და სიცივეს ვებრძვი.
ცოტა დროის შემდეგ დავასკვენი, რომ სურვილები ზედმიწევნით პირდაპირ სრულდება. სხვა დროს ალღო უნდა ავუღო და ძალიან ზუსტად ვინატრო-რა მინდა, როგორი, რა დოზით და რა შტრიხებით. ახლა კი, სანამ მორიგი სურვილი ასრულდება, მგონია, ყულფში თავგაყოფილი ვკიდივარ და დახრჩობისგან თავს თითის წვერებზე დგომით ვიცავ.
ეს უფრო მიმძაფრებს მუშაობასა და მუშაობას შორის თანმდევ ფიქრს, რომ ამაოდ იკვლება ჩემი დრო და რას ეწირება- მეც არ ვიცი.
ამაოების ბაზარზე გარემოვაჭრის ადგილი მაქვს. ქირასაც ზედმიწევნით ვიხდი.

...
ამასობაში,ბევრს ვფიქრობ და მერე მინდება, ამ ფიქრს ფორმა მივცე- წერით,ხატვით ,რავიცი -რამენაირი.
სამუშაოსა და სამუშაოს შორის პოსტის იდეები მომდის, ძილის წინ ახალ აღმოჩენებს ვაკეთებ პრივატულ გალაქტიკებში. საჭესთან ჯდომისას, შუქნიშნებზეც კი ადამიანებზე ვფიქრობ და ვფიქრობ. ცხოვრების ელემენტარულ ნაწილაკებზე ვფიქრობ და ვფიქრობ, უმნიშვნელო დეტალებზე ვფიქრობ და ვფიქრობ.

და ყველაფერზე - რა როგორ განსაზღვრავს ბალანსს, ქმედება ქმედებას, ქმედება უკუქმედებას, ნაწილაკი ვულკანს და ასეშემდეგები.
მერე ამ ფიქრს ვივიწყებ, მოვდივარ შინ, გაყინულ ხელებს გამათბობელს ვაფიცხებ და გამომშრალი თვალების აკვარიუმში ჩაწყობას ვნატრობ.

მანამდე კი, სანამ ჩემ ბიჭს ვახშმად არაჟნიან ბლინებს დავახვედრებდი, დიდი დრო გავიდა.
მანამდეც და მას მერეც. დიდი დრო ხო ასეც გადის და ისეც.
წელს მალე მოთოვა და მე ბედნიერი ვარ. თოვლის გამოც და ისედაც.
უცნაურია, რომ ყველაფერი ერთნაირად კარგად არ არის და ვერ არის ხოლმე.
უცნაური ამბავია ისიც, როცა დალაგებულს, დაგეგმილს და ასჯერ ნაფიქრს გაჭრის წინ გამოგგლეჯენ და მაკრატელს ცივად შეგატოვებენ ხელში.
მერე დადიხარ და ამ მაკრატლით იმ გეგმების დაჭრა გიწევს, რომლებსაც მანამდე აწყობდი.
ცოტა ხნის მერე კი სარკესთან მდგომს უცებ გახსენდება კანდიდი და ფიქრობ,რომ აუცილებლად უნდა ითხოვო ეს წიგნი და კიდევ ერთხელ გადაიკითხო, იმიტომ რომ 'ყველაფერი უკეთესობისკენ მიემართება'.

...
ნისლიან სტეფანწმინდაზე, თოვლიან გერგეთზე და ხმაურიან თერგზე მინდოდა მომეყოლა, მაგრამ ახლა უსაშველოდ გვიანია, თვალი მელულება და აზრი ბალიშისკენ გამირბის. 7 საათსა და ცოტა მეტში საუზმესა და სამზადისში ვიქნები. უსათუოდ უნდა დავიძინო.

და მანამ, სანამ შემოდგომის გასვლამდე 15 დღეღა რჩება, მე სულმოუთქმელად ველი ზამთარს, გუდაურის ტრასების გახსნას და ნისლიან ღამეებს.

Rainy daydream

2011-09-26T15:38:00.017+04:00

'Catch a falling star an' put it in your pocket, Save it for a rainy day'

ზუსტად ვიცი, რა მინდა.
კარგი იქნებოდა, ეს რაჭაში, ჩემი სახლის აივანზე ხდებოდეს, მაგრამ იქ თუ არა, სადმე სხვაგან მაინც - ლამაზხედიან აივანზე, სადაც სკამს დადგამ, ცხელ ჩაის ჭიქას შემოაჭდობ თითებს და ორთქლით ცხვირს გაითბობ.

ამინდიც ზუსტად ვიცი, როგორი მინდა.
-გრილი, წვიმიანი, ჯერ გაუყვითლებელ ფოთლებს რომ მწვანედ ააპრიალებს და ცოტა ნისლს ჩამოიტანს ღრუბლიდან, აი ისეთი.

მერე, როცა ისევ დაიწყებს წვიმას და სახურავი ახმაურდება, მე შეშის წინასწარ მოზიდული მარაგიდან წვრილ, ფიჩხ ტოტებს გამოვარჩევ და ღუმელს გავამზადებ. ტოტებს შუა ნაფოტებს ცეცხლს მოვუკიდებ და ავაგიზგიზებ. მერე ტაფას გამოვიტან ოთახიდან, მზესუმზირად დავყრი და ღუმელსმიფიცხებული მოხალვით გავირთობ თავს.

ისიც ზუსტად ვიცი, მე როგორ მეცმევა.
- თბილი,ღუნღულა, ნაქსოვი ჟაკეტი მექნება მოცმული, ფეხზეც თბილი წინდები ამოცმული, კაშნეს მოვიდებ ყელზე და მზესუმზირას მაგიდაზე დავყრი გასაგრილებლად.

მერე აივანზე ჩამოვსხდებით.. ცხელ ჩაის მზესუმზირა უხდება..
ბევრს ვილაპარაკებთ, ცოტას ვიწუწუნებთ კიდეც გადაუღებელ წვიმასა და სველ ამინდებზე, ვიტყვით, რომ გარეთ გასვლა შეუძლებელი გახდა და ყველაფერი დანესტიანდა, რომ ახლა თუ მზე იქნებოდა, გასეირნებითაც შევიქცევდით თავს და ტყეშიც შევივლიდით..

მაგრამ ამის თქმის დროსაც კი გვეცოდინებოდა - ეს ამინდი შეიძლება იყოს მხოლოდ ასე მყუდრო, შინ გამომკეტი, ღუმელის დამნთები, ღუნღულა ჟაკეტის შემომცმელი და მზესუმზირიან ცხელ ჩაიზე საუბრის და აივანზე ჯდომის მომანდომებელი, ხედებით და ახმაურებული სახურავის მოსმენით სიამოვნების მომტანი და შემდეგ ასე, ჩვეულებრივ, მორიგ ორშაბათს, სამსახურში ჯდომისას, რუტინული საქმის კეთების დროს ამ შეგრძნების გახსენებით გულის ამაფორიაქებელი.

რა ადვილია, როცა უბრალოდ ოცნებობ და ამ სცენარში ყველაფერს თავის აგილას ალაგებ და როცა რაღაც ზუსტად იცი.
ისე ცხადად წარმოვიდგინე ეს სცენა, ლამის მოგონებებში გადავიდა, როგორც ოდესმე მართლა მომხდარი - თავის ფერებით, სუნით, შეგრძნებებით და მოყოლილი ამბებით.

შემოდგომის წვიმას ველოდები.

მცირე შტრიხები კითხვარის ფორმით

2011-09-12T17:05:00.017+04:00

მომზადებულია ჟურნალ lire-ს კითხვარის მიხედვით.

იმისთვის, რომ ადამიანი გაიცნო, მისი დეტალები გაიგო, ბევრი დროა საჭირო. ყველას გვაქვს კითხვები, რომლებსაც დავუსვამდით მეგობარს ყავის თანხლებით საუბრისას, მაგრამ ამას არ ვაკეთებთ, იმედით, რომ დრო და დრო რაღაცებს თავისით შევიტყობთ.
როცა ბევრი დრო არ არის და არც კითხვის უხერხულობა დგას, ვიყენებთ კითხვარს..

- რა არის თქვენთვის სრულყოფილი ბედნიერება?

- სრულყოფილების არ მჯერა, ბედნიერების გრძნობა კი ალბათ ბევრნაირი შეიძლება იყოს- იგრძნო სხვადასხვა დროს, სრულაც წვრილმანებში. ჰო, წვრილმანში უფრო უნდა ეძებო, მსხვილმანებს არ უდნა უცადო. მაგრამ თავიდან ცოტა ჭირს- უნდა გაიცნო, ისწავლო მასი ხასიათი, მიხვდე როგორია და მერე ეურთიერთო.

თუ გული ღია გაქვს და მზად ხარ მიიღო, იგრძნო და მიხვდე, ის სულ ახლომახლოა და თავისით გიპოვის. შენც ამოიცნობ და სინერგიულად გააგრძელებთ ერთად ყოფნას.

- დილაობით რა გაიძულებთ რომ ადგეთ?

- ყველაფერი ერთდროულად -მთელი სამყარო და ის, როგორი ცხოვრების წესიც ამ სამყაროში დავიმკვიდრე. მაგრამ ის კი არ ვიცი, რამდენად იყო და არის ეს ჩემი არჩევანი. მაგალითად ჩემთვის არასდროს არავის უკითხავს - მინდა, თუ არა, ვიღვიძებდე დილის 9-ის ნახევარზე, გაღვიძებისთანავე ვდგებოდე და ჩვეულ რიტუალებს ვასრულებდე. მაგრამ ეს უკვე ასეა და მეც უარს არ ვეუბნები ჩვეულებებს, თუნდაც შეძენილს. დილაობით ადგომას მაიძულებს ის გრძნობა, რომ -არ ვუღალატო, გავაგრძელო.

- ბოლოს როდის იტირეთ?

- არცთუ დიდი ხნის წინ. ეს არც იშვიათად ხდება, არც ხშირად, ჩვეულებრივი რამაა, როგორც - სიცილი, მაგრამ იმ განსხვავებით, რომ ამ დროს მირჩევნია მარტო ვიყო. ძალიან ინტიმურია.

- რა არის თქვენი ხასიათის მთავარი შტრიხი?

- ჰუმანურობა. მგონია, რომ ადამიანის ყველა ქმედებას აქვს თავის მიზეზი და რადგან ყოველ ჩვენგანს რაღაცები სხვადასხვაგვარად მიგვაჩნია. ჰუმანურობა კიდევ ბევრ რამეს აერთიანებს და პრინციპში ყველაფრისადმი დამოკიდებულებას ასხვაფერებს, ამიტომ თვლი, რომ ერთ-ერთი მთავარი შტრიხი სწორედ ეს არის.

- ყველაზე მეტად რას ნანობთ, რაზე გწყდებათ გული?

- მაქვს ასეთი რამდენიმე პერიოდი, რომელსაც ამ გადასახედიდან სხვანაირად ვუყურებ. თუმცა, სამყაროში არსებული ბალანსის, წესრიგის და წინასწარგანსაზღვრულობის თეორიის მჯერა და ვთვლი, სწორედ ასე უნდა ყოფილიყო, ჩემი ნების მიუხედავად. ახლა ამას არაფერი ეშველება, ამიტომ ამ ამბებზე ხშირად არ ვფიქრობ. მაგრამ ყველაფერს, რაც შეიძლება ვინანოთ, დადებითი მხარე აქვს - მორიგი მსგავსი შემთხვევებისთვის გვამზადებს.

- სიმღერა, რომელსაც შხაპის ქვეშ ღიღინებთ?

- როგორც წესი, სხვა ღიღინებს - რადიო, ან წინასწარ შერჩეული რომელიმე სიმღერა.

_ თქვენი საყვარელი სასმელი?

- ალკოჰოლურს გულისხმობთ? - ტეკილა განსაკუთრებულია.

_ საყვარელი მხატვარი?

- როგორც წესი, მიჭირს გამორჩევა, სულ მგონია - ერთს თუ ვიტყვი, მეორე ნაწყენი დამრჩება. ასე ვიტყვი - იმპრესიონისტები განსაკუთრებით.

_ საყვარელი ფერი?

- თეთრი და ბინდისფერი ლურჯი.

- რა შემთხვევაში ცრუობთ?

- თუკი ეს უვნებელი და პატარა სიცრუეა. თუმცა, ესეც პირობითია. ვცდილობ, არ ვიცრუო.

- ყველაზე დიდი ნაკლი?

- ვთვლი, რომ ზედმეტად ემოციური ვარ.
კიდევ არის, მაგრამ ჩემთვის დავიტოვებ.

- რისი გეშინიათ ყველაზე მეტად?

- სტიქიის.

- ყველაზე მეტად რა გძულთ?

- განრისხებული ადამიანი.
გრძნობა, როცა არაფრის შეცვლა არ შემიძლია.

- ყველაზე მეტად რომელ ისტორიულ ფიგურასთან აიგივებთ თავს?

- ბევრთან მაქვს საკუთარი დამოკიდებულება და განწყობა, მაგრამ გაიგივებით -არცერთთან.

- რისი ნიჭი გინდათ რომ გქონდეთ?

- მადლიერების, მჭევრმეტყველების და საკუთარი ნიჭების თუ უნარების განვითარების.

- რომ შეგეძლოთ რას შეცვლიდით თქვენს გარეგნობაში?

- ხშირად მიფიქრია ამაზე, გარდატეხის ასაკში მითუფრო. მაშინ რომ გეკითხათ, ძალიან ბევრ რამეს შევცვლიდი.. უცნაურია, ზოგჯერ ადამიანები უბრალოდ ფრაზას ამბობენ, ამბავს ყვებიან და არც იციან , რომ ეს შენ ძალიან დიდხანს გემახსოვრება.
ერთხელ სტომატოლოგთან ვიყავი, ის ყვებოდა როგორ გაისწორა ზედა, წინა კბილი მისმა პაციენტმა, მოიქლიბა და სათანადო ფორმა მისცა, როდესაც დავინახე, -ყვებოდა სტომატოლოგი, ვიფიქრე, რომ მორჩა! ეს გოგო უკვე სხვაა, მას აღარ აქვს ის სახასიათო ნიშანი, რაც მხოლოდ მას შეიძებოდა ჰქონოდა სამყაროში და სხვას არავის, არ აქვს ის შარმი, რომელიც ჰქონდა თავისი კბილის გამო- სხვანაირად საუბრობს, რომ იცინის სხვაა და არა ის, რომელიც მე მახსოვს. მე შინ წამოვედი და ამაზე ბევრი ვიფიქრე, მას მერე როცა ადამიანები საკუთარ გარეგნობაში უხეშად ერევიან, სტომატოლოგთან ვიზიტი ხშირად მახსენდება. ახლა ვფიქრობ , რომ არაფერსაც არ შევცვლიდი, მომწონს ჩემი თავი ისეთი, როგორიც ვარ.

- რა არის თქვენთვის ყველაზე ძვირფასი?

- ჩემი გულის დამოკიდებულებების ობიექტები.
მათ შორის აბსტრაქტული, რაც მოიცავს ფიქრს და ყველაფერ იმას, რისიც მჯერა.

- თვისება, რომელსაც უპირატესობას ანიჭებთ მამაკაცში?

- გაწონასწორებულობა და სიმშვიდე.

- და ქალში?

- ქალშიც იგივე თვისებებს ვაფასებ.

- როგორ ინატრებდით სიკვდილს?

- თუ ნატვრაა, გავთამამდები ბარემ -თეთრთმიანი, საყვარელი ადამიანის გვერდით, თითქმის იდეალური ვარიანტია.

- თქვენი ეპიტაფია?

- ჯერ ზუსტად არ ვიცი, იმედია, მოფიქრებას მოვასწრებ.

- თუკი ოდესმე შეხვდებოდით ღმერთს, რას ისურვებდით, რომ მას თქვენთვის ეთქვა?

- რა თქმა უნდა, არ მინდა ჩემზე განრისხებული ვნახო. მინდა, მითხრას, რომ სწორად მივუხვდი მინიშნებებს და იქაც სიმშვიდეში ვიქნები.

სტამბული - რაც არ მყოფნის და სადაც კიდევ ჩავალ

2011-08-31T12:13:00.015+04:00

ზაფხულის ბოლო დღეა. მე თურქული ყავა დავფქვი, ნელ ცეცხლზე მოვადუღე, ლოკუმის ბოლო ნაწილით ჩავტკბარუნე ყელი და გადავწყვიტე, ცოტა სტამბულზე მომეყოლა.

ემოციები უკვე რაფინირებულია, მაგრამ არსებითი არაფერი შეცვლილა დროის გასვლასთან ერთად, ისევ შემიძლია, დავჯდე და ბევრი ვიფიქრო, ვილაპარაკო, გავიხსენო და ვთქვა, რომ ეს ის ადგილია, სადაც კიდევ ერთხელ არა, კიდევ რამდენჯერმე უნდა მოვხვდე და ერთხელ ზამთარშიც- აუცილებლად.

სადაც უნდა მიდიოდე, როცა წინ ავიამგზავრობა, ახალი ქვეყანა, ხალხი და კულტურაა - საინტერესოა. უბრალოდ, უფრო ტკბილია ასრულებული სურვილები მაშინ, როცა ზუსტად იცი, რა გინდა ნახო, ლამის წელიწადი გეგმავ მარშრუტს, ინტერნეტში ჩამძვრალი ითვლი სამოგზაურო ხარჯებს, ჯავშნი სასტუმროებს, ყიდულობ ავიაბილეთებს, უდარაჯებ ფასდაკლებებს, ამოწმებ გზებს, ადგილმდებარეობებს, მოსანახულებელ ღირსშესანიშნაობებს ინიშნავ და შემდეგ დღეებისა თუ საათების მიხედვით ანაწილებ - მოკლედ, ამას სხვა გემო აქვს, მთლიანად საკუთარ თავზე დამოკიდებულების, იმის გაცნობიერების, რომ დედამიწა მინიატურული პლანეტაა, ადამიანებს ყველგან ერთი და იგივე სიხარულები და წუხილები ამოძრავებთ და ყველგან შეძლებ თავის გატანას, გზის გაგნებას, ცხოვრებას და ჟესტიკულაციით მაინც სათქმელის გადაცემას.

სამი დღე სტამბულისთვის ძალიან ცოტაა, თუმცა, რამდენი დღეც უნდა დარჩე, ალბათ ეს გრძნობა მაინც წამოგყვება - ვერ მოასწარი, არ გეყო, კიდევ დარჩებოდი ცოტახანს.. ან სულაც დიდხანს.

ჩავედი თუ არა, აქედანვე აკვიატებული იდეა დამქონდა თან - კონსტანტინეპოლში მივდივარ, ბიზანტიის მიწაზე! მერე დავდიოდი ქუჩებში და ვამბობდი, რა მიწა ერგოთ თურქებს?!..

ქალაქი ისეთი მასშტაბურია, თავს ძნელად მოგაბეზრებს, ყველა ქუჩა თუ უბანი სიახლეებს გახვედრებს. აქ 13 მილიონზე მეტი ადამიანი ცხოვრობს და ევროპაში სიდიდით მესამე მეგაპოლისია.

პირველი, რამაც შთაბეჭდილება მოახდინა - წესრიგია და ეს ყველა დეტალში იგრძნობა - ტრანსპორტის გარნირგში, მარშრუტებში, ქუჩის აბრებში, მოძრაობაში, საზოგადოებაში.. ხალხი თბილი, კეთილგანწყობილია, ყველა მზადაა დახმარებისთვის, მიუხედავად იმისა, რომ დღეში ალბათ სულ მცირე ათი ადამიანი შეიძლება მივიდეს ერთ ადგილობრივთან და რაიმე კითხოს გზის, ტრანსპორტის ან მიმართულების შესახებ.

ძველი უბანში, სადაც მე დავბინავდი, მეტნაკლებად ბიზანტიური არქიტექტურა და განლაგებაა შემორჩენილი - ქუჩები ვიწროა, სახლები დაბალი, ხედები ვრცელი და ლამაზი. სადაც უნდა წახვიდე, ორ ნაბიჯს გადადგამ და აუცილებლად თვალში მოგხვდება ზღვის სილურჯე, საიდანაც, როგორი სიცხეც უნდა იყოს, ყოველთვის უბერავს გრილი ნიავი.

ერთსა და იმავე ქუჩაზე დადიან განსხვავებული კულტურები, არიან ნაკლებრელიგიური თურქები, მოკლეკაბიანი გირლფრენდებით და არიან მკაცრად აზიატური მუსლიმი კაცები, რომლებიც კრიალოსნის თამაშით მიუყვებიან ქუჩას და გვერდით თითქმის უსულო არსებასავით ბადის მიღმა მომზირალი ნაჭრიანი ნივთი მიჰყვება. მათი სამოსი აუცილებლად მუქი ლურჯი, ან შავია და არასდროს ფერადი. ისინი წყალსაც კი ჩადრის შიგნით სვამენ და არასდროს გიყურებენ თვალებში. უცნაური ამბავია.

დროის სიმცირის გამო, ჩემი სტამბული - სულთანაჰმეტით, ტაქსიმით, ისტიკლალით, სირკეჩით და ბოსფორით შემოიფარგლა. არ ვყოფილვარ აზიურ უბნებში, სადაც ღარიბი ხალხი ცხოვრობს და მეტად იგრძნობა აზიური სული, არ მინახავს იქაური სახლები თუ ქუჩები, მაგრამ რაც ვნახე, გაკვირვებას იწვევდა - არ მოველოდი თურქებისგან ასეთ სუფთა, მოვლილ ქალაქს, წესრიგსა და განვითარებულობას. ვერ მოვასწარი ბოსფორზე განლაგებულ კუნძულებზე გადასვლა, დოლმაბაჩეს სასახლის ნახვა და სხვადასხვა ადგილების მონახულება, მაგრამ გული არ დამწყვეტია- შედგომი ჩასვლისთვის გადაიდო.

მოსაყოლი კიდევ ბევრია, მასზე ლაპარაკიც დეტალებამდე დაწვრილმანებით დიდხანს შეიძლება, მაგრამ მე ამ დეტალებს, ემოციებს და გემო/არომატებს/სურნელებს/ხედების აღწერებს ნაკლებად მოვყვები აქ. ეს თვითონ უნდა ნახოთ, შეიგრძნოთ, განიცადოთ და დატკბეთ. ამიტომ აუცილებლად წადით სტამბულში და თუ ჯერ ვერ ახერხებთ - აუცილებლად სანახავ ქალაქებს შორის ჩაწერეთ.

მეჩეთად ქცეული აია სოფია

სტამბულის ტრამვაი, რომელიც მე ძალიან შემიყვარდა. სწრაფი და კომფორტული ტრანსპორტი, რითიც ქალაქსაც მოკლე დროში ათვალიერებ და მგზავრობაც სასიამოვნოა
ხედი ბოსფორის სრუტეზე
ტოპკაპის სასახლე, სადაც უამრავ საინტერესო ნივთთან ერთად მუზეუმში ინახება იოანე ნათლისმცემლის მარჯვენა და სიდიდით მეოთხე ბრილიანტი

ბიზანტიური სიძველეები
ბოსფორის სანაპირო

შავზოლიანი ზებრა

2011-07-18T16:46:00.009+04:00

როგორც ერთ ფეკალიას შეუძლია, მთელი აუზის კამკამა წყლის დაბინძურება და გაფუჭება,

ისეთივეა ჩემი ზაფხულის ამჟამინდელი ამბები

გულშეკუმშული და გულმოჭმუჭნული

ვიცი, ადამიანების საყვარელ ფრაზაში ჭეშმარიტებაც არის და ყველაფერი თუ არა, რაღაცეები გამოსწორდება და კარგად იქნება

მაგრამ თუკი აწმყოში ვცხოვრობთ - აწმყო ისეთია, სადმე გაქცევას რომ ინატრებ, ან ლუსიდ დრიმს. ეს ყველაფერი კი ერთიანად მღლის და ისედაც ძალაგამოცლილს, სურვილს და მუხტებს მიკარგავს.

თუ ოდესმე სასამათლოს გავეკარებოდი და მითუმეტეს- მომჩივანი ვიქნებოდი, რას ვიფიქრებდი..

რა საწყენია

არავის ენდოთ

ეს სწორედ ის დრო იყო,როდესაც ბაბისას სახელის ნაცვლად მეძახდნენ

2011-07-11T15:04:00.009+04:00

პატარობისას პოპულარული იყო კითხვა - ერთი სურვილის უფლება რომ გქონდეს, რას სთხოვდი ღმერთს? ჯინს? ნატვრის თვალს? ფერიას? და ასე უსასრულოდ, იშველიებდნენ ზღაპრის გმირებსა თუ ჯადოსნურ ნივთებს.

მერე მე ბევრს ვფიქრობდი, რომელი სურვილი უფრო მნიშვნელოვანი იყო, რა უნდა ექნა ალადინს, როცა მხოლოდ 3 სურვილი ჰქონდა და როგორ მოეპოვებინა სხვა სურვილის ასრულების უფლებები და ასეშემდეგები.

საბოლოოდ კარგი პასუხი მოვიფიქრე და იქვე შვეჩერდი.

აწი, როცა მსგავს კითხვას კიდევ დამისვამდნენ, პასუხი გამზადებული მქონდა, აღარც ჩაფიქრება დამჭირდებოდა, გავსწორდებოდი და ამაყად ვუპასუხებდი. აქვე იმასაც მოველოდი, რომ კითხვის ავტორი აუცილებლად აღფრთხოვანდებოდა ჩემი გამჭრიახობით.

სიმართლე გითხრათ, ასეც ხდებოდა ხოლმე.

და აი, მორიგი კითხვისას, როცა დედას მეგობარმა, ღმერთს რას სთხოვდიო, მკითხა, მე ვუპასუხე, რომ ვეტყოდი - ”ყველანაირად ბედნიერი მინდა ვიყო” -ის ღმერთია და გაიგებს რომ ამაში ყველაფერი შედისმეთქი..
მერე დიდხანს ვეუბნებოდი ღმერთს, მხოლოდ ეს მინდამეთქი. დღემდე არ ვიცი, დამიჯერა, თუ - არა.

ბავშვობისას სხვა ემოცია აქვს ღმერთთან პრივატულ საუბრებს ♥

ეხლა ტკბილად გამახსენდა ეს გულუბრყვილო ამბები და გამეღიმა.
და ასეთი ღიმილი განსხვავდება ხოლმე იმ ათიათასობით ღიმილისგან, ცხოვრების მანძილზე რომ გვეხატება სახეზე :)

მწიფე ამბები

2011-07-05T13:44:00.015+04:00

ტესტმა აჩვენა, რომ ინტროვერტი მხოლოდ 35%-ით ვარ. მე ეჭვი შემეპარა, ტესტი დავხურე და სხვა რამეზე გადავერთე.

ცხელ ამინდებს და დროის სვლას ვეღარ ავუდივარ. დატვირთული და მწიფე ზაფხული მაქვს. ყოველდღე იცვლება რეალობა და ზოგიერთ სეგმენტზე გულის წყვეტასთან ერთად, მაინც სიხარული მავსებს. მადლიერების შემოტევები მაქვს და მეცხრე ცამდე შეყვარებული ვადგენ საზაფხულო გეგმებს.

ივლისი ნახევრად გაწერილია : არტ-გენს ველი, მერე ბათუმში გამგზავრებას და ჯაზფესტს, სამსახურს რამენაირად გავუძლებ და სანამ კრიზისი დამეწყება, დასვენების დროც მალევე მოვა. შვებულება უკვე დაგეგმილია, ბილეთები ნაყიდი, სასტუმროს ამბებიღა დარჩა და შემიძლია, გული დავიმშვიდო და მხოლოდ აგვისტოს სწრაფად მოსვლა ვინატრო.

არადა, არსადაც არ მეჩქარება, დღეები კიარა, თვეები უკანმოუხედავად გარბიან და მე სულ უფრო ხანმოკლე მეჩვენება ცხოვრებისთვის მოცემული დრო.

როგორც სხვა ზაფხულის პირებზე, ისევ მინდა, გავირუჯო, იგივენაირად ვერ ვახერხებ აუზებსა და სოლარიუმებს და ზღვის მოწყალების მოიმედედ ვარ დარჩენილი.

ამასობაში, არც უსიამოვნო დეტალებს დავვიწყებივარ, მაგრამ ალბათ ასეც ჯობია - ბალანსისთვის. როცა ყველაფერი უნაკლოდ კარგადაა, შტორმის წინა სიმშვიდე მახსენდება სულ, ბალანსები კი, ოო, ბალანსები კარგი რამეა.
საქმე ისაა, რომ ჩემი კია დაზიანებული ელოდება გასხვისებას, მანამდე კი უბორბლებო დავიარები და სანამ ახალი ’ბიჭი’ მეყოლება, მოსვენება მაქვს დაკარგული.

ამ გაწამაწიებში არ მავიწყდება, რომ chaotic-ისთვის გასთპოსტი მაქვს დასაწერი და ვერ მოვაბი თავი, მაგრამ საბლოგო პირობას ვდებ, მალე მოვაკვარახჭინებ.

ბარემ გახსენებებზე - ბევრი ისეთი დეტალი მახსოვს, რაც სხვას დავიწყებულად მიაჩნია, ან თვლის, რომ არ მახსოვს, მაგრამ ეგ არაფერი. იქნებ ტესტი მართალიც კია და ინტროვერტულად არ გამოვხატავ ხსოვნის ამბებს. ჰოდა, გეგონოთ, რომ დამავიწყდით, არ მახსოვხართ, რაღაცეები უმნიშვნელოა და ასეშემდეგები, მე ამის ნებას გრთავთ.

შენ - ინდიფერენტული ხარ?

2011-06-16T16:04:00.008+04:00

ჩემი მეგობარი მეუბნება, რომ ინდიფერენტულობა გამოსავალია. ძალიან უნდა მოინდომო, ეცადო და რის მიმართაც შეგიძლია, მაქსიმალურად გულგრილი დარჩე. არ იფიქრო იმ პრობლემებზე, რაც გაწუხებს, გთრგუნავს, ცხოვრების ნორმალურად წარმართვას ხელს უშლის. მინი მოდელი უნდა შეიქმნა შენი ქვეყნის, შენი გარემოსი და იქ იცხოვრო, შენს ოჯახში, სახლში, მეგობრებითა და ახლობლებით, რომელიც მადლობა ღმერთს, ჯერ არჩევითია და ამაშიც ხელისუფლება არ ჩაერევა, ჯერ! ჰო, ეს სიტყვა აუცილებელი ხდება, რადგან აქ არასდროს არაფერი იცი დანამდვილებით.

აი, მაგალითად შენთვის, წყნარად ცხოვრობ, ცდილობ აპოლიტიკური იყო და ყველაფერს გვერდი აუარო, ყური და თვალი მოარიდო და ვერასდროს იფიქრებ, რომ ინტერნეტის- ერთადერთი თავისუფალი სივრცის გაკონტროლებასაც შეეცდება გამუდმებით დასავლური ორიენტაციის და დემოკრატიის მაძახებელი პრეზიდენტი და ხელისუფლება. ის მთავრობა, რომელიც ჩვენ დავიქირავეთ. დავანებოთ თავი კრებით სახელებს და აღარ ვიხმაროთ სიტყვა ”ჩვენ” - რომელიც მე დავიქირავე - ასე უკეთესია.

სად გადის ზღვარი? თურქეთში თვლიან, რომ იუთუბი უნდა აიკრძალოს, ირანში ფეისბუქი, ბლოგი და კიდევ უამრავი ვებგვერდი, კუბაში საერთოდ ინტერნეტის ხსენებაც უსიამოვნებას გვრით და მხოლოდ რამდენიმე წელია, რაც კომპიუტერის ყიდვის უფლება მიეცა მსოახლეობას.

მე მჯერა, რომ თითოეულ იმ პირს, ვინც მსგავს აკრძალვებს აწესებს, არგუმენტუნარიანი პასუხი აქვს საკუთარი გადაწყვეტილებისა თუ ბრძანების შესახებ, იმისიც მჯერა, ვინც საქართველოში ინტერნეტმომხმარებლებისთვის შეზღუდვები დააწესა, მასაც ვრცელი პასუხი მოეპოვება აღნიშნული ბრძანების შესახებ. მაგრამ მთავარი არა პასუხი, დემაგოგია და დამაჯერებელი ტონია, არამედ ის, რომ რეალურად არადემოკრატიული ქვეყნების მონათესავე სახელმწიფო ვართ. იმ უამრავ საკითხს, რის მიმართ ინდიფერენტულობასაც ჩემი მეგობარი მირჩევს, ახლა პირადი თავისუფლების შეზღუდვაც უნდა დავამატო. არ ვიცი, სადამდე მეყოფა მოთმინება, რადგან ”მოთმინებითა ჩემითა” არაფერი იცვლება -პირიქით. სიმართლე რომ ვთქვა, ”აგვისტოს 5 დღის” ნახვა აღარ მინდა, თუ ვნახავ მხოლოდ იმიტომ - უკეთ მივხვდე, რამდენად მართალია ყველა ის ადამიანი ჩემს გარშემო, ვინც ამ სურათს აკრიტიკებს. ამის გამო შეიძლება მე უკვე საქართველოს მტრად გამომაცხადონ, მაგრამ აღარც ეს გამაკვირვებს. ტორენტების ბლოკირებაც მხოლოდ იმიტომ მაღელვებს, რომ იქ ამ ფილმების გარდა, სხვა უამრავი მასალაა, რისი კანონიერი გზით გადმოწერის უფლებაც ყველა ადამიანს აქვს.

იქნებ ხვალ ბლოგებიც დაბლოკონ? ჰო, აი ასეთი პოსტი რომ არ დაიწეროს, თუნდაც იმიტომ? იქნებ ესეც არ მოსწონთ, რასაც ვწერ, იქნებ ესეც გულგრილად უნდა მიმეღო, იქნებ ჩვენი, გულგრილობაა ის, რაც ყველაზე მეტად სურთ?

მაგრამ არც პოსტის , არც სტატუსების წერით, არც აღშფოთებით, არც გულგრილობით და არც განრისხებით საქმე არ კეთდება. სამწუხაროდ ვერაფერს ვცვლით, ვერც მაშინ, როცა პირდაპირ ჩვენი უფლება იზღუდება, ირღვევა და თვალნათლივ ჩანს, შენობების სიმაღლის ზრდის პარალელურად უკუსვლით მივდივართ.

საქართველოს მოსახლეობა იმ ადამიანს ჰგავს, რომელმაც აგერ უკვე შუა ასაკს გადააბიჯა, აქამდე უნდა ჩამოყალიებულიყო პიროვნებად, მაგრამ დრო გამოტოვა და ისევ საკუთარი თავის ძებნის პროცესშია. ცდილობს თანატოლებს დაეწიოს, მაგრამ შინაგანი კომპლექსები ისევ უკან ექაჩებიან, სადღაც ჩუმად ზის და გადამწყვეტ ნაბიჯს ვერ დგამს, ვერ ამბობს რას ფიქრობს, რა მოსწონს, რა არ მოსწონს, გამუდმებით უფროსები უწყვეტენ ბედს, მის მაგივრად იღებენ გადაწყვეტილებებს, ის მხოლოდ ფიქრით თუ ბედავს პროტესტი გამოთქვას, ცხოვრება კი იმავე ტემპით მიდის.

პირში ჩალა, თვალებში ნაცარი, ნაცარში კოვზი, კედელზე ცერცვი

2011-06-07T12:37:00.015+04:00

სრულიად ჩვეულებრივი ამბავია - ერთ დღეს გაიღვიძო და იფიქრო, ამ ზაფხულის პირზე მშვენიერი იქნებოდა, უქმე დღე ქალაქგარეთ, რომელიმე ტბაზე გაგეტარებინა.

ამ იდეას მეგობარს უზიარებ, საუბარში იხსენიებთ ყვარელს, ლოპოტას, ბაზალეთს, მერე მოკალათებული მუხლზე ლეპტოპს შემოიდებ, წინასწარ გახარებს სასიამოვნოდ გასატარებელი დღის სიტკბოები და დაგეგმვასაც ხალისით იწყებ.

გახსენდება ყვარლის ტბა, რომელიც ახლახანს აშენდა, გალამაზდა და გამშვენდა. შედიხარ ვებგვერდზე, ნახულობ ფასებს, რეკავ..

გახსენდება ლოპოტა, აქაც იგივე გზას იმეორებ- შედიხარ, ვებგვერდზე, ეცნობი პირობებს, ნახულობ ფასებს, რეკავ..

იმეორებ იგივეს ბაზალეთის კურორტზე და ბოლოს სულ გავიწყდება, როგორ იჯექი და როგორ გრძნობდი სასიამოვნო შეგრძნებებს დასაგეგმი უქმე დღის შესახებ, ჩალის გემოს გრძნობ და გაწბილებული და ნირწამხდარი ხარ.

საქმე იმაშია, რომ შენ გამოგრჩა სად ხარ, რა ხდება გარშემო და ისიც გამოგრჩა, რომ აქ, აი ასე ვერ ადგები, ვერ გაიღვიძებ და უცებ ვერ დაგეგმავ უქმე დღეებს და თან სასიამოვნო გრძნობებსაც ვერ შეიტოვებ - თუ ძალიან ბევრი ფული არ გაქვს.

ფული და უფულობა ჯანდაბას, რომ არა სიბრაზე, რომელიც ისე მოგიცავს, ადგილს არ დაგიტოვებს იფიქრო - ”იქნებ, მაინც წავსულიყავი, ა?”

მერე აი ასე, ჩემნაირად, კიდევ მოკალათდები და დაუვლი მსოფლიო კურორტების, ტბების, სანაპიროების თუ სასტუმროების ვებგევრდებს და კი ისედაც იცოდი, მაგრამ საკუთარი თავისა და მეგობრებისთვის დასამტკიცებლად მათ ფასებსა და პირობებს ეცნობი.

ღმერთო ჩემო! იტალიის კურორტი, ტბა კომო, სასტუმრო ტენზო კროტო, ორადგილიანი ნომერი 217 ლარი, ფოტოებსა თუ ჩამოთვლილ პირობებს ვერც შეადარებ სამამულო დასასვენებელ კურორტებს, ეს თქვენც ხომ კარგად იცით! მერე გაგადიხარ მომდვენო სასტუმროზე -სან ჯეროლამო , ისეთი სილამაზეა, გული გეკუმშება (აუცილებლად ნახეთ ლინკები), საოცარია - ესეც 217 ლარი.

მერე იხსენებ ეკონომიკის ექსპერტების მოსაზრებებს საქართველოს შეუსაბამო და გაბერილ ფასებთან დაკავშირებით, მერე ადარებ ევროსა და ლარის ურთიერთმიმართებას, ქვეყნებს შორის არსებულ ეკონომიკურ სხვაობებს, ცხოვრებისა და ხელფასის დონის ამბებს ერთმანეთს და კიდევ მემილიონედ ასკვნი- აშკარად უფრო გაგიმართლებდა ადამიანს სადმე სხვა ცივილიზებულ, არახამ ქვეყანაში რომ გეცხოვრა. გაფართოებული ძებნისათვის შეგიძლიათ გამოიყენოთ საიტი - www.booking.com და თქვენც მალევე დარწმუნდებით რამდენად ძვირი, ან იაფია უქმე დღეების სასიამოვნოდ გატარება ჩვენთან, თუ საზღვარგარეთ. იტალია, უბრალოდ, მაგალითისთვის დავსერჩე. ძებნა აღარ გამიგრძელებია, დავჯექი და პოსტის წერა დავიწყე.

აღშოთების მიზეზის გამხელისთვის, სტატისტიკისა და ინფორმაციისთვის:

ბაზალეთის ტბა - 225 ლარი

ყვარლის ტბა - ზაფხულის სეზონთან დაკავშირებით 1 დღე 255 ლარი.

ლოპოტა - ერთი დღის გატარება შეუძლებელია. გინდა/არ გინდა- არ აქვს მნიშვნელობა, უნდა აიღო ორდღიანი საგზური, თუნდაც ორმოცჯერ აუხსნა ოპერატორს, რომ კვირა ღამეს იქ ვერ დარჩები , რადგან ორშაბათს სამსახურში უნდა იყო, ამიტომ მხოლოდ შაბათ ღამით შეგიძლია, დარჩე და იმასაც 2 კვირით ადრე დაჯავშნი. პასუხი მაინც უარყოფითია. ფასი - 390 ლარი ძველ შენობაში, ახალ კორპუსში 500 ლარი.

ფასები იქით იყოს და სწორედ ამ - უფროსმა გვიბრძანამ ერთი დღით არ დაჯავშნოთო-მ გამაღიზიანა, ისე გამაღიზიანა, სიამოვნების მიღება მეორე ადგილზე გადავიდა და იმ ფიქრმა იმძლავრა, რომ 390 ლარს მათთვის ვერ გავიმეტებ.

ინფორმაციისთვის: 390 ლარი 162 ევროა, ამ ფასად ევროპის ნებისმიერ ქვეყანაში 3 ღამეს გაატარებ და სულაც არ დამწყდება გული, რომ შაბათი დღე საქართველოს რომელიმე ტბის გარეშე დამრჩა.

*ყველა ზემოთ მოყვანილი ფასი განკუთვნილია ორადგილიანი ნომრისთვის.

ჭრელი მაისის დღეებიდან

2011-05-27T20:01:00.012+04:00

პარასკევი საღამოა.

მე პარასკევი საღამოები განსაკუთრებულად მიყვარს.

მაგრამ გავცივდი და შინ მომყუდროებული ვცდილობ დავივიწყო ყველაფერი, რაც დისკომფორტის წყაროა, იმიტომ, რომ უკომფორტობა ჩემნაირი ლამის ჰედონიზმში გადავარდნილისთვის, რთული ასატანია.

ამ ამბების მიუხედავად, მაინც ვიტან გამოპოლიტიკურებულ სოციუმს, მუხტებგამოცლილ,

ფორმალურ ურთიერთობებს, მოვალეობა-ვალდებულებებს, არასასურველ სამუშაოს და გაურკვეველ, ცხოვრებისეულ სტადიებს.

ისეთ მომარწყვებულ განწყობაზე ვარ, ვიტყოდი, ნახევარ სამეფოს 1 ჭიქა მარწყვში გავცვლიდიმეთქი, მაგრამ არც სამეფო მაქვს, არც მისი ნახევარი და არც თავი- ავდგე, ნახევარი კილომეტრი გავიარო, მოვიტანო, გავრეცხო და დავშაქრო.

შუადღეზე წიგნის ფესტზე შევიარე და სამი რამ გამოვაყოლე ხელს, ეხლა წინ მიდევს და ვფიქრობ - რომლით დავიწყო. ბევრ წიგნზე დამწყდა გული, მაგრამ ყველა რომ მეყიდა, მეეჭვება, ათასი ლარი მყოფნოდა.

..ეს დღეს, გუშინკი , როცა გულგახეთქილს კივილით გამეღვიძა მორიგი კოშმარისას და თვითდამშვიდების თერაპია უკვე უკან მოტოვებული მქონდა, ჩემს თავს ვუთხარი - აი, ნინო, იქნებ სულაც ესაა შენი ცხოვრების ყველაზე ზუსტად ამსახველი დრო - როცა სიბნელეში წევხარ, ორადგილიანი საწოლის მარჯვენა მხარეს, კოშმარისგან გულგახეთქილი, საკუთარ თავს ლამის თავზე ხელს უსვამ, იხედები და სულაც არავინ არის - მარტო ხარ. მერე ვიფიქრე, რომ ეს სულ გაციების ამბების კოშმარული სერია იყო და უბრალოდ თვალები უნდა დამეხუჭა და აუცილებლად გამეგრძელებინა ძილი.

კი გავაგრძელე, მაგრამ მას შემდეგ დღესაც რამდენჯერმე გამახსენდა ეს ამბავი - სამსახურში უშუქობისას, საჭესთან შუქნიშანზე და აი ახლა, შებინდებისას, როცა ისევ გაციებამ შემომიტია.

მერე აღარ იცი, სწორი დასკვნების გამოსატანად რომელ ინდიკატორებს უნდა ენდო, ან როგორ გაარჩიო ფეტვი ხორბლისგან, ტაქტიანობა - ტყუილისგან, გულგრილობა - დაღლილობისგან და ვარაუდები - რეალობისგან.

ისევ სტამბულის სასტუმროების ძებნის ამბებს დავუბრუნდები, ნეტში ინფორმაციას მოვაგროვებ და შვებულების გეგმებზე ვიფიქრებ, ნათელ ზოლებზე, რასაც ისე ველოდები, უკვე მგონია, ძალიან მალე გავა, არ მეკმარება და მერე აღარ მეცოდინება - რას დაველოდო.

წავალ, მარწყვს ვიყიდი და დავტკბილდები

p.s. ეხლა ჩემმა ბიჭმა უელბეკის 'ელემენტარული ნაწილაკები' მომიტანა სადარბაზოსთან. არც ვიცოდი, თუ იცოდა, რომ მინდოდა. არა იმდენად უელბეკი გამიხარდა, რამდენადაც თვითონ ეს ფაქტი.. ისე ძალიან მეამა, ისე, ისე, გაციებაც დამავიწყდა და ღრუბლებიც გაიფანტა.

Time after time
I tell myself that I'm
So lucky to be loving you

აი, ეს ბევრი ჯიზესები თქვენ

ლიმონათი

2011-05-11T13:17:00.001+04:00

დღეს კარგ ვებგვერდს მივაგენი

მარტივი რეცეპტები წერია, თან მრავალფეროვანი

თქვენც გაგიზიარებთ- http://kitchensimplicity.com/

ჩემი საყვარელი - ქათამი ცხარე-ტკბილი სოუსით ჩინურად-ეს რეცეპტიც არის!! მიხარია და ერთი სული მაქვს როდის ვცდი, იმედია გემრიელი გამომივა :)

ჰოდა, აი საწყის გვერდზე ლიმონათის რეცეპტი დავინახე

უცებ გამახსენდა , მე რომ ლიმონათს ვაკეთებ, ის რეცეპტი დამეწერა ბლოგზე.

მოკლედ ასე:

აიღეთ სამი ლიმონი, 3 ფორთოხალი, გაჭერით შუაზე

დაწურეთ

მე ასეთ ხელის საწურზე ვწურავ

წვენი ჩაასხით გრაფინში

მას დაუმატეთ დაახლოებით 1 ჭიქა თბილ წყალში წინასწარ გახსნილი 2 სუფრის კოვზი თაფლი +3 სუფრის კოვზი შაქარი (თბილში უკეთ გაიხსნება, შესაძლებელია, შედარებით მცირე რაოდენობის ცხელ წყალშიც გახსნათ).

ჩაამატეთ ძალიან ცოტა ვანილი უკეთესი არომატისთვის და დაასხით 1 ლიტრი ცივი წყალი.

თუ თქვენთვის წვენი ტკბილია, დაამატეთ წყალი

თუ უფრო ტკბილი გიყვართ - თაფლი, ან შაქარი.

უხდება ნებისმიერ სადილს, ან სულაც დესერტს, გაამოთ! :)

,როგორც ასეთი

2011-05-04T16:57:00.014+04:00

არავინ არაფერში არ ხართ დარწმუნებულები, ღმერთო ჩემო, არავინ არაფერში.

ისე ცხოვრობთ, თითქოს ’სულერთია’, ’ვნახოთ’, ’არ ვიცი’ სიტყვები მთავარი შინაარსის მატარებელი იყოს.

არც ის იცით რისთვის ცხოვრობთ, ან რა გინდათ, რისკენ მიილტვით, რისთვის გასცემთ თავს და ყველაზე ძვირფასს- საკუთარ სიცოცხლეს. აი სულ მცირე ერთი ასეთი რამ ამინც უდნა არსებობდეს ყველასთვის. აუცილებლად.

კომკფორტი, კომფორტი, გასუქებამდე, გაუნძრევლობამდე და გაზულუქებამდე მისული კომფორტი.

ფული, ფული, ბევრი ფული.

და მერე -

ჯერ ადამიანური პირველსაფეხუროვანი მოთხოვნილებები, ინსტიქტების ბიძგები -სითბო, კვება, მხიარულება, სახლი, მანქანა, სწავლა, სამსახური, შვილი.

მერე შვილის სითბო, გამოკვება, სწავლა, სახლი, მანქანა, სამსახური.

მერე იმის შვილი, იმის შვილი..

პრობლემები, პრობლემები,პრობლემები, თავის დაძვრენა, გადაგორება, გადაცურვა.

მერე ისევ აღდგენა, მიქცევა-მოქცევები.

წრე, დიდი წრე, ყველაფერი წრიული და ისევ კომფორტი, ბევრი კომფორტი. ამისთვის გადარევამდე დაღლა, ბრძოლა, სამაგიეროდ - მეტი ფული, ნაკლები ზრუნვა, ნაკლები ნებისყოფა, ნაკლები გულის ჩაყოლება, ნაკლები დახარჯვა და საკუთარი ენერგიის ჩადება.

ყველაფერი ავტომატიზებული-რეცხვა სამოსის, ჭურჭლის. რეჟიმები, რეჟიმები, მერე ნახევარფაბრიკატები- ღუმელში განსაზღვრული წესით შედგმადა იქიდან მზა საკვების რამდენიმე წუთში გამოღება.

აქვეა ყველაფრის მძაფრად გაერთჯერადება -

ერთჯერადი თეფშები, ჭიქები, ხელსახოცები, ბოთლები.

ერთჯერადი, ერთჯერადი, ერთჯერადი.

ყველაფერი ერთჯერადი- გულები, ურთიერთობები, სულები, ღიმილები, ნივთები- "მერე რა, ცოტა ხანს ხო მეყოფა, მერე რამე გამოჩნდება!".

მსუბუქი წიგნები, მსუბუქი ფილმები, მსუქბუქი -განწყობები, მსუბუქი ადამიანები, მსუბუქი ამბები - ბევრი დატვირთა და ფიქრი რომ არ სჭირდება- აი ისეთი.

რეკლამა, გასაღება, შემოსაღება, თვითრეკლამა, დიდი, დიდი ტყუილი.

თავდაფასება, ცინიზმი, განსჯა, გაკიცხვა, ზურგშექცევა, მედიდურობა.

ზედაპირული და მოჩვენებითი, ყალბი და 'ვითომ' გარშემომყოფები, პრეზიდენტები, მინისტრები, ხელმძღვანელები, ექსპერტები, მეცნიერები და ასეშემდეგები.

დავიხრჩვე, ყელამდე.

მტვრევადი, მსხვრევადი, ხელებში რომ შემოგადნება, საერთსეზონო- ადვილად რომ მოიცილებ და დიდად გულც არ დაგწყდება, ნაკლები ზრუნვა და ნაკლები გარჯა რომ უნდა, ნაკლები ყურადღება და ნაკლები მოვლა, მოფრთხილება და ნებისყოფა - სულ ყველაფერი ისეთი.

ფარისევლური, ფორმალური, გაცრეცილი, დროებითი, უხარისხო და გულისრევამდე მისული რეალობები, ადამიანები, მოქმედებები.

არა, ამისთვის ნამდვილად არა.

იქ, ზემოთ ’ხართ’, ’ცხოვრობთ’, ’იცით’ ფორმებია,

უფრო სწორია ’ვართ’,’ვცხოვრობთ’, ’ვიცით’

არადა, არავინ არაფერი ვიცით.

არ მინდა დირეების დანახვა, ღმერთო ჩემო, უბრალოდ, ზოგჯერ არ გამოდის.

'არ გამოცადო ფიქრები ხალხში'

2011-05-03T14:37:00.022+04:00

‘უნდა გეგონოს, რომ ზოგიერთი რამ ნამდვილად იცი.
როგორც გიჟს ვერ ამოაცლი თავიდან სიგიჟეს’.

როცა რამეს კითხულობ, იქ საკუთარ თავს ეძებ, ან ხედავ იმას, რაც სულ იცოდი, უთქმელად, წაუკითხავად, გაუაზრებლად, ქვეცნობიერად, საიდანღაც მოსული და სულ შენთან ერთად მყოფი. მე დიდი ხანია ასე მგონია, ყველაფერი არსებობს და სულ არსებობდა, იმის მიუხედავად დაინახე ისინი სამყაროში, წარმოთქვი, შეიფარე, წაიკითხე, გაიშენე- თუ არა. აესე, უწონად მდგომარეობაში მყოფი საგნები როგორც მიმოდიან ხოლმე გალაქტიკაში, ასეა ამბები, ადამიანები, მუსიკა, ხედები, სიტყვები და ყველაფერი. უბრალოდ ზოგს ამჩნევ, ზოგს ვერა.

ბედნიერია არა, ვინც ბევრს დაიტევს, ბევრს შეიფარებს და მუდამ ხელგაშლილი ეძებს და ისრუტავს?!

და როგორი გემრიელი კმაყოფილების გრძნობაა შესრუტულით ტკბობა, ნანახით ავსება და მოსმენილ-წაკითხულ-გაგონილით გაბედნიერება..

ასევე მგონია ისიც, რომ ადამიანები, რომლებსაც ცხოვრების სხვა და სხვა ეტაპზე ვიცნობ, მათაც სულ ვიცნობდი, უბრალოდ შეხვედრით შევხვდი გვიან, ან ადრე, ან ოდესღაც -სინამდვილეში დრო ხო პირობითია.

მხოლოდ ჩვენთვის მიედინება სადღაციდან სადღაცისკენ, ჩვენთვის აქვს მას მიმართულება, რეალურად კი უმართავია, წრიულია და არც სადმე იწყება, არც სადმე მთავრდება - როგორც ღმერთი.

ზოგჯერ თავი ატრაქციონის შუაში მყოფი ღერძი მგონია, აი გარშემო რომ ბავშვებშემომსხდარი ცხენები, ლომები და ზებრები ტრიალებენ ხოლმე გადანათებულ წრეზე.

და ეს წრე ტრიალებს, დიდხანს ტრიალებს, მოცინარი ბავშვები იცვლებიან მხოლოდ.

მერე ეს ბავშვები იზრდებიან ყოველ სრულ წრეზე.

ეცვლებათ ფერი, გამომეტყველება, სამოსი.

სხვა და სხვა ამბებს ყვებიან, ბერდებიან, ირგებენ სათვალეს, იცვლიან თმის ფერს, განწყობებს, გულებს.

ამასობაში ატრაქციონი ძველდება და ხასხასა ფერებიც ხუნდება.

და დრო არსაითკენ არ მიემართება. ის დგას, როგორ ღმერთი და გამუდმებით მსხვერპლებს ითხოვს ჩვენი გულებიდან, სულებიდან, ღიმილიდან, მწუხარებიდან და ყოველი დღიდან და ღამიდან. ზოგჯერ ვიხდით, ზოგჯერ ვალში ვართ, ზოგჯერ მაინც ვერ გაიგებ რა როგორ არის და საით მიედინება.

და ესე დღიდან დღემდე, სეზონიდან სეზონამდე, ამინდიდან ამინდამდე, განწყობიდან განწყობამდე -გაფლანგულები და მუდამ რაღაცის მომლოდინეები, საჭირო ოპტიმიზმით მომარაგებულები ველოდებით.

რას? -კაცმა არ იცის.

ესეც, ნაკვესები:

”უცნობი კაცი მუდამ უფრო მეტი არის, ვიდრე თვითონ შეუძლია წარმოიდგინოს”

”ნუ იხარჯები იმათთან, ვისაც მხოლოდ განსჯა შეუძლია”

”ყველაფერში ველით ანაზღაურებას, სიყვარულშიც, ფიქრშიც, საქმეშიც”.

”შენსას მეორე ვერ გაიგებს ადამიანი, თუნდ სატკივარზე ხელი დაუდო”.

’ვისაც მცირე საჩუქარი არ აღაფრთოვანებს, დიდს ვერ ეღირსება'.

‘მხოლოდ თოფის სასხლეტზე არა ზის ტყუილი’.

‘ძალა კი არ აკლია ადამიანს, სურვილი’.

*

2011-04-24T14:47:00.002+04:00

ჭეშმარიტად ♥

ჩემხელთქმნილი პასკები

ყველას გილოცავთ!

რასიზმი და მოჩვენებითი შემწყნარებლობა

2011-04-11T16:32:00.014+04:00

იშვიათად, გლობალურ, ან საზოგადოების ლოკალურ პრობლემებზე ბლოგზე დავწერო.

ჟურნალისტობას თავი დავანებე და ამ გადაწყვეტილების საორიენტაციო მიზეზების გამო ირიბადაც არ ვცდილობ მსგავს საკითხებში შეჭრას, მათ განზოგადებას და განხილვას. მეგობრებისა და ნაცნობების თავშეყრის ადგილებშიც ვერიდები საკუთარი იდეების გამზეურებას, კამათში ჩართვას და საერთოდ ამ მოსაწყენი ამბებით ტვინის გადატვირთვას.

ამ და სხვა ფაქტორების გამო საერთოდ უარი ვთქვი ქართულ ტელევიზიებზეც.

ისედაც ვიცი, რა როგორაა. ისედაც ვიწროდ სწორხაზოვანი საკუთარი შეხედულება მაქვს, ისედაც ბევრი ვერ მეთანხმება, ამიტომ ასე -ჩემთვის, მყუდროდ მირჩევნია.

მითუმეტეს, მაშინ, როცა ირგვლივ ამდენი კარგი თემაა პოლიტიკის, რელიგიის და სხვა ”აქტუალური” ამბების გარდა.

მაგრამ ზოგჯერ შემომიტევს ეს ჰუმანიზმის იდეები, რაც ასე დიდი დოზით მაქვს და ვეღარ ვაოკებ.

ღმერთო ჩემო, ზოგჯერ მგონია, საკუთარი ”განსხივოსნების” გამო ერი ხიბლშია ჩავარდნილი, დიდი შარავანდედის სიკაშკაშე ყველას თვალებს უბრმავებს და ჰაეროვნად ფარფატის ილუზია ფეხქვეშ რეალობის სიმყარეს აცლის.

მახსოვს, როდესაც სანდრამ ტელევიზიით (თუ არ ვცდები ტვ ”იმედი” იყო) საბავშვო გადაცემა წამოიწყო, სადაც მოზარდებში ტოლერანტობის განვითარებაზე იყო აქცენტი, საზოგადოების დიდი ნაწილი აღშფოთებას ვერ მალავდა - ჰოლადიელმა ტოლერანტობა როგორ უნდა გვასწავლოს ამხელა ისტორიის მქონე ერს? თბილისში ხომ მეჩეთი, სინაგოგა და სიონის ტაძარი ერთ უბანში თანაარსებობდა ოდითგანვეო?!

არა, ერო, სწორედ რომ უნდა გვასწავლონ.

მხოლოდ ჰოლანდიელმა კი არა, ვისაც შეუძლია ყველამ - იქნებ რამე შედეგი გამოიღოს ამ ერთობლივა ქმედებებმა.

ერთ უბანში კი თანაარსებობდა, მაგრამ ეს იმას არ ცვლის, რომ ჩემს თვალწინ ინდოელ ქალს აჩერებენ და მასთან ფოტოს განსხვავებული კანის ფერის გამო ისე იღებენ, თითქოს ქუჩაში მოარული განსაკუთრებული ჯიშის ცხოველი იყოს.

სადაც განსხვავებულისადმი პატივისცემა და შემწყნარებლობა დღეს ქვედა ნიშნულზეა.

სამწუხაროდ, არ ვიცი რეალობა როგორი იყო დავითის დროს, როცა მუსლიმურ უბნებში ღორის დაკვლა იკრძალებოდა. ან რამდენად შემწყნარებლები იყვნენ ადამიანები ერთმანეთის მიმართ..

მხოლოდ კანონი არეგულირებდა ”ტოლერანტობის პუნქტებს” , თუ ცხოვრების წესად იყო ქცეული პატივისცემის ნორმები?!

როგორც ჩანს, დავითის დროს ხალხს კანონი დასჭირდა შემწყნარებლობის ფორმირებისათვის.

ცუდია, რომ დღევანდელ საქართველოში, სადაც შავკანიანი ადამიანი იშვიათობაა, ასეთ კანონს ვერ გამოსცემ და მათ მიმართ პატივისცემას კანონის ძალით ვერ მოითხოვ.

ვფიქრობ, ერს დახმარება არც ამ ეტაპზეც აწყენდა.

დღეს ”ლიბერალში” სტატია წავიკითხე, სადაც შავკანიანი პედაგოგის ფრაზები: ”მოსწავლეები გაკვეთილის დროს უპატივცემულოდ მომექცნენ. უხეშად მეპასუხობონენ და ვთხოვე გაჩუმებულიყვნენ. მათ კი თქვეს, რომ მე შავკანიანი ვიყავი და არ მქონდა უფლება მათთვის მიმეთითებინა რა გაეკეთებინათ და რა არა”,

”გამუდმებით მომშტერებოდნენ ქუჩაში, ხელით მეხებოდნენ ჩემი ნებართვის გარეშე, მქონდა შეურაცხმყოფელი სექსუალური შემოთავაზებები. საქართველოში რთულია იყო შავკანიანი ” -გულზე მომხვდა. მეწყინა, მეტკინა და უბრალოდ, ძალიან მომინდა, სხვანაირი იყოს ქვეყანა, საზოგადოება -სადაც ვცხოვრობ, რომლის ნაწილიც ვარ, ვისთანაც ურთიერთობა მიწევს.

იქვე გამახსენდა ფორუმზე გახსნილი თემაც, სადაც შავკანიან მათხოვარზე შეურაცხმყოფელი პოსტები მხოლოდ იმიტომ იწერებოდა, რომ განსხვავებული ფერის კანი ჰქონდა -”ზანგი მათხოვრებიღა გვაკლდა ერთი ჩინელები და სომხები არ გვეყოFოდა ქალაქში.... კანი უნდა გააცალო და მარილში აგორავო, აფრიკელი მონები ტFუი ბლია..” , გინებების გარდა იყო რასისტული, შოვინისტური და სიძულვილით სავსე აზრებიც..

გავიხსენოთ ”ჩინელების ამბები”, როდესაც აქტიურად დაიწყეს ჩამოსვლა და მაღაზიების გახსნა..

მგონი, ეს არა იმდენად რასიზმია, რამდენადაც ყველაფერ განსხვავებულისადმი ნეგატიური დამოკიდებულება.

ვიცი, ეს მხოლოდ სეგმენტია ერის იმ პრობლემისა, რაც გულს მტკენს, რაზეც არ ვსაუბრობ და მირჩევნია არ განვიხილო, არ გავიხსენო და იმ რეალობად მივიღო, რაც, სამწუხაროდ, ასე მალე ვერ შეიცვლება.

თუკი ერთეულებს აზრს ვკითხავთ, დაადასტურებენ (მითუემეტს ჟურნალისტის წინაშე და გამოკიტხვისას), რომ განსხვავებულს პატივი უნდა ვცეთ, მას ქართული ”სტუმარ-მასპინძლობით” ვხვდებით და ერი მზადაა, შემოუშვას ”უცხო”.

მაგრამ რეალური სურათი სხვაა. თან ყოველ ჯერზე.

ასე მარტივად როდია საქმე, არც ცვლილებებია ადვილი.

ერის ფსიქოლოგიის ფორმირება დიდი დროს, ენერგიას მოთხოვს, საზოგადოების განვითარება კი- რეალობის აღქმას, სირთულეების დანახვას, აღიარებას, მათ გადალახვაზე ზრუნვას და მოქმედებას.

მე მინდა ვიცხოვრო დღევანდელ საქართველოში, სადაც ერის შეგნება ისე იქნება მომართული, თავისუფლად შემეძლება, შავკანიანი მეგობარი სტუმრად დავპატიჟო და ჩემი ქვეყნიდან დამცირების გრძნობით სავსე არ გავაცილო.

სადაც არ გამახსენებენ დავითის მიერ ღორების დაკვლის აკრძალვას და მეჩეთში მის ფეხშიშველ ვიზიტს, არ მოიშველიებენ ისტორიულ ფაქტებს და არ მომიყვებიან რომელიღაცა საუკუნის ამბებს, იმიტომ რომ მოშველიებები უბრალოდ აღარ დაგვჭირდება. მერე მეგობარს პაბშიც წავიყვან, გავისეირნებ კიდეც და მასთან უეცრად, საიდანღაც მოჭრილი ადამიანი ხელით შეხებას და ფოტოს გადაღებას არ მოითხოვს.

P.S. დაბოლოს, აქვე ვიტყვი ბარემ იმ ახალ ამბავსაც, რამაც დღეს დამამწუხრა და ცოტა გამაკვირვა კიდეც - საფრანგეთმა ანტიმუსლიმური კანონი მიიღო -ისეთი ჩადრის ტარება (Burka) აკრძალა, რომელიც მთელ სახეს ფარავს.

მე არ მომწონს ბურკა , მე არ მომწონს ისლამის მკაცრი კანონები, მაგრამ პატივს ვცემ იმ ადამიანების არჩევანს, რწმენას, წესებს, რასაც ემორჩილებიან და იცავენ. ინდივიდის უფლება და თავისუფლებაა - ჩაიცვას და ატაროს ის, რაც სურს.

ირანში თმის შეღებვასა და ფერად სამოსს კრძალავენ, საფრანგეთში ჩადრს. რა განსხვავებაა? სად არის ზღვარი?!

როგორც ჩანს საორიენტაციოდ არც ევროპა გამოდგება.

მთავარი პრინციპი ჰუმანიზმის იდეებია, სადაც ყველა თანასწორია, სადაც შემწყნარებლობა და ურთიერთპატივისცემა ადგენს ცხოვრების კანონებს და არა კანონი - შემწყნარებლობის ნორმებს.

ბრჭყვიალა ქალები

2011-03-20T16:35:00.013+04:00

რა კარგია, გულშიც დარია და გარეთაც- მზე და გაზაფხული.

ნეტარი კვირა დღე მაქვს და მსუბუქი განწყობები..

საკუთარ თავს ბევრი დრო დავუთმე, სამაგიეროდ სიმშვიდე დავაგროვე და მოვლილი და გალამაზებული სხეული კიდევ უფრო მიუმჯობესებს გუნებას.

პროცედურებისას (კოსმეტოლოგი, ეპილაცია, სილამაზის სალონი და ასეშემდეგები) ძალიან ხშირად ვფიქრობ, რამდენი ზრუნვა გვჭირდება საკუთარი მომხიბვლელობისთვის, სილამაზისთვის, პირადი სიამოვნებისთის - იმიტომ , რომ ამას პირველ რიგში მაინც საკუთარი თავისთვის ვაკეთებ.

იზამდნენ თუ არა მამაკაცები იგივეს? ან რატომ არ უვლიან თავს ქართელი ბიჭები..რამდენიც გინდა იფიქრე, ასეა და მორჩა, ვერაფერს შეცვლი.. რა დროს თავის მოვლის პროცედურებია, საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში ლამისაა აირწინაღებით ვიაროთ.

ვეთანხმები აზრს, რომ შარმი და მომხიბვლელობა ადამიანს თანდაყოლილი აქვს, შინაგანი უნარია, თვითნაბადი და შეუქმნელი, მაგრამ საკუთარი გარეგნობის დახვეწა და გაუმჯობესება ყველას შეუძლია.

თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე ძალიან მსიამოვნებს, როცა ვატყობ ქალს, როგორ ზრუნავს გარეგნობასა და სხეულზე. განსაკუთრებით 50 წლის მერე ჩანს, ვინ რამდენად კარგად უვლიდა საკუთარ თავს.

უცნაურია, დღეს ბავშვობის რამდენიმე მოგონება გამიაქტიურდა. დედას სამსახურში ვიზიტი და მისი თანამშრომლები გამახსენდა, შევადარე - ვის ვთვლიდი პატარობისას ლამაზად და ახლა როგორები არიან.

ბევრი ფიქრი არ დამჭირვებია, მივხვდი, სილამაზის აღქმა როგორ იცვლება ადამიანში.

მომწონდა ისეთი ქალები, რომლებიც აქტიურობდნენ, მეფერებოდნენ, რომლებსაც თმა ჰქონდათ ლამაზად შეღებილი, გაშლილი, ეცვათ მოხდენილად, ცოტა გამომწვევად- დეკოლტე, მინი, ქუსლიანი ფეხსაცმელი, ესვათ მკვეთრი ფერის პომადა, ეკეთათ ბევრნაირი ბიჟუტერია და სამკაული, მოკლედ - იყვნენ 'ეფექტურები'.

უცნაურია ბავშვის აღქმა და გემოვნება -სულ არ ვფიქრობდი მაშინ სისადავესა და შარმებზე, არ ვაკვირდებოდი ინტელექტს, მანერებს, დახვეწილობას, ხიბლს და ასეშემდეგებს. ეფექტურობა მართლა მნიშვნელოვანია, არც მის ძალას უარვყოფ, მაგრამ მის გარეშეც ბევრი ქალია მიმზიდველი, მაშინ უბრალოდ, რაც ბრწყინავდა და ჩანდა - ის მომწონდა.

ახლა მეცინება, რომ ვიხსენებ, მაგრამ თან ვფიქრობ- იქნებ კაცები ხშირ შემთხვევაში ამ "ბავშვის გემოვნებაში" რჩებიან?! - ძირითადად მათ სწორედ ასეთი ეფექტურობა უღვივებს სურვილებს.

ჰაჰა. სასაცილოა. დღეს ამაზე დავფიქრდი და კარგად ვიხსალისე.

როცა არ კმარა

2011-03-14T13:40:00.009+04:00

ხომ არ ჯობია, წავიდე, ფერმა ვიქონიო და მეურნეობა. ვიშრომო და ვიცხოვრო და სულ ფეხზე დავიკიდო მსოფლიო ბანკის პროგნოზები, კრიზისები, საკვების ფასების ზრდა და ახალი ამბები?!

ხომ არ ჯობია, თუ ვერაფერს ცვლი, გაემიჯნო მაინც, შენს მიერ შექმნილ მინი, სასურველთან მიახლოებულ მოდელში იცხოვრო?!

ამას ვცდილობ, მაგრამ ვერ ვემალები.

ვერ მივდივარ და ვერ ვაშენებ ფერმას.

ვერ ვეთიშები ყველაფერს, რაც მიჩვევასთან ერთად მკლავს, დაუსრულებელ უსიამოვნებებს მაჩეჩებს და მხოლოდ მიაქვს, სანაცვლოდ არაფერს აბრუნებს კარგს.

იმიტომ, რომ მე კომფორტის მოყვარული იდიოტი ვარ, რომელსაც არ უნდა სიცივე და თოხი ინტერნეტისა და კაფელის მაგივრად.

იმიტომ, რომ იქ წასვლა უკან მიბრუნებას ჰგავს, თან ძალიან უკან- იმ დროში, როცა არც ურბანული ყოფა და არც გლობალური განცდები არ არსებობდა.

ამის სანაცვლოდ კი, ამ მასშტაბურ ეიფორიებში მე ყოველდღე უფრო გულცივი, უფრო ფეხებზემკიდია, უფრო მეტად ეგოისტი ვხდები.

ამისკენ უუნარობადა უსუსურობა და უძლურება მიბიძგებს.

იმიტომ რომ არანაირი აზრი არ აქვს, აქ ვიჯდე, სოციალურ ქსელებზე ახალ ამბებს ვაშეარებდეთ, ინფორმაცია მაგებინებდეს, რომ მეორე აფეთქება მოხდა ფუკუშიმას ატომურ სადგურზე და ვერაფერს ვაკეთებდე, არაფერი შემეძლოს და მხოლოდ მწუხარების განცდებით ვიყო შემოფარგლული.

ხალხზე მწუხარებისა და ემპათიების გამძაფრების გარდა, სენდაის ამბებმა სხვა ცუდი გრძნობებიც მოიტანა.

ეხლა უფრო მეტად მჯერა, რომ ყველაფერი გაუბრალოვებულია, ყველაფერი დასაშვებია, შესაძლებელია და ის, რასაც მხოლოდ ადამიანის ფანტაზიის ნაყოფის ეკრანიზაციას მივაწერდით- ახლა ცხადი და აწმყოა.

ადამიანებს თავზე ემხობათ დედამიწა, მაგრამ მაინც ”მშვიდი” ცხოვრების გაგრძელება სურთ. ზოგი იმაზე წუწუნებს, რომ როგორმე წუხილი გამოხატე, ან დიდი დრო დაუთმე ტრაგედიას, ან საერთოდ ახსენებ ამ ამბებს. ვერ ეთმობა მოჩვენებითი პოზა -”ვითომ არაფერი”, ეგოიზმი და ციმციმა ეკრანებში არსებული ვირტუალური ცხოვრება.

მთავარია, რომ მისი სკამი და საწოლი ადგილზეა, ისევ ისე დგას და რადიაციაც უჩინარია. თან ეს ხომ ”სხვა” ქვეყანაში მოხდა.

მერე ცოტა სასაცილოდაც კი ჩანს პლანეტაზე წუხილი, სხვა ადამიანების ყოფაზე და ეკოლოგიურ მდგომარეობაზე დარდი.

უფრო მეტი სპეცეფექტები გჭირდებათ?

ატომური სადგურების აფეთქებები, ცუნამები, მიწისგან აღგვილი ქალაქები, ათიათასი გვამის გამორიყვები არ კმარა.

რა სამწუხაროა.

p.s. არ ვიხდი ბოდიშს იმის გამო, რომ ტრაგედიაზე ვწერ, რომ კომფორტულ ”ვითომ არაფერი მომხდარაზე” უარი ვთქვი და რომ პლანეტის ამბები სუელრთი არ არის.

must c http://www.facebook.com/album.php?fbid=198656253490828&id=158535797502874&aid=45922

საით (ქარის იალქანი ქრის)

2011-03-07T11:37:00.005+04:00

როგორც რომ, ერთი ჩანთიდან მეორე ჩანთაში ნივთებს გადააწყობ

დაიჭერ შესაბამის სამოსთან

შემდეგ ისევ სხვა ჩანთა დაგჭირდება, იქ გადააბარგებ ყოველდღიურ ნივთებს

მერე ხვდები, რაღაცეები იმ ჩანთაში დაგრჩა

ჰო ყველას დაგმართნიათ ასე? ”უი, იმ ჩანთაში დამრჩა..”

ჰოდა აი ასე

ქამელეონივით

სხვადასხვა ჩანთებით

სხვადასხვა სამოსით

სხვადასხვა განწყობით

მერე აღარ იცი, რომელია შენი ფერი

სად ხარ და საით

ბოლოდროინდელი, ზამთრის მიწურულის ამბებიდან

2011-02-22T12:23:00.029+04:00

რაც დრო გადის, მეტად მჭირდება შვებულება და დასვენების სასურველ მოდელს ვადგენ წარმოდგენებში.

სასწაულად მინდა, სადმე ტყისნაპირიან ტბასთან ახლოს პატარა სახლი მქონდეს, დიდი ვერანდით და ბუხრით. მერე ერთ პარასკევ საღამოს ავიბარგო და დიდი, მშვიდი უქმეები მოვიწყო.

მაგრამ სანამ ეს სიტკბოები მექნება,მანამდე ამისთვის არსებობს კეთილმოწყობილი სასტუმრო-კურორტები, სადაც თავს ისე მაინც ვერ იგრძნობ, როგორც საკუთარ სახლში, მაგრამ შესაძლებელია, დროებითი სახლის იმიტაცია შეიქმნა, ამიტომ ამჟამად მხოლოდ ამის დაგეგმვა მახარებს.

უთოვლო და უგუდაურო ზამთარმა ძალიან გამიცრუა იმედები- ზამთარმაც და გუდაურის მოუვლელობამაც. აი აქ რატიმ ზუსტად ის თქვა, რასაც სულ ვამბობ და რაც მინდოდა, ვინმეს ასე, ბევრი ადამიანის წასაკითხად, სადმე ჟურნალში დაეწერა.

ამასობაში, ისევ მგონია, რომ დადებითი შეგრძნებებისას წერა-გადმოცემები დაქვეითებულია და ეს თვისება ყოველ ჯერზე მაკვირვებს.

ვფიქრობ, ყველაზე კარგი გასართობი ისევ ადამიანებზე დაკვირვებაა. ცხოვრების დეტალებით მსხვილმანებზე რომ გადიხარ და ასეშემდეგები. ბევრს ვსწავლობ და ზოგჯერ იმასაც ვფიქრობ რამდენიმე წლის შემდეგ პირთამდე ავივსები ამ ცოდნა/გამოცდილებითმეთქი. ადამიანები ჩემს გაკვირვებას ვიცი, არასდროს დაასრულებენ. კარგიცაა, ვერასდროს მოიწყენ, ფაქტობრივად.

ფსიქოლოგია ისევ ისე მიტაცებს, როგორც ადრე, მაგრამ ეს მხოლოდ გატაცება შეიძლება იყოს და კარგი ვქენი, პროფესიად რომ არ ავირჩიე.

ნეტა, ფსიქოლოგიაში ახალი მიმდინარეობები თუა, სოციალური ქსელებთან ადამიანის ურთიერთობის და მასზე დაკვირვებით პიროვნების ანალიზის გაკეთების განხრით?

ამასობაში, მეტად ვკონცენტრირებ აწმყოზე და ყოველ დღეს თუ წამს მეტად შევიგრძნობ.

მიხარია ცუდი ამინდიც და სიცივეც. მიხარია ისიც კი, რაც მწყინს, იმიტომ რომ ეს ბუნებრივია, ადამიანურია და ასეც უნდა იყოს.

მიხარია თოვლიც, ქარბუქიც და ჭყაპიც. არ შეიძლება ადამიანი სულ მომავალს ელოდო, სულ ამბობდე ”როდის დათბება”, მერე, როცა დაცხება, ივლისიდან მოყოლებული ამბობდე - ”როდის აგრილდება”, როცა გაზაფხულზე წვიმს -ელოდო- ”როდის გადაიღებს” და ასე უწყვეტად..
და ამ ”უკმაყოფილებებსა” და მუდამ მომავლის, კარგი ამინდის, კარგი პირობებისა და სასურველი მოდელის მოლოდინებში დრო გადიოდეს, უღალავდებოდეს და იკარგებოდეს.
მომავალი დღესაა. გუშინ დღევანდელი დღე მომვალი იყო და ასე. წრე.

პ.ს. ამ გაზაფხულზე ფიტნესზე უნდა დავიწყო სიარული, გავჯანსაღდე, თორემ ამ ჯდომითმა სამსახურმა ფორმებს ვემუქრებიო

blah

2011-02-14T14:30:00.012+04:00

არ მიყვარს დადგენილი და განსაზღვრული წესები, რიტუალები, საერთო შეხედულებები, რაც იძულებულს გხდის შენც ყალიბში მოთავსდე და ერთ-ერთი ბოთლივით იყო ლიმონათის ქარხანაში.

ჯერ გაუცნობიერებლად ვუჯანყდებოდი მსგავს ”წესრიგს”, დრო და დრო გავაცნობიერე და უკვე ვიცი ”ჩემი თავის ამბები”.

ამიტომ თუ უწინ მაინც იძულებით მიწევდა რაღაცეების კეთება, ახლა არც იმის მერიდება, ეს ვინმემ ჩემს უცნაურობად , ან თუნდაც ახირებად (და ა.შ) ჩათვალოს- უბრალოდ არ ვაკეთებ.

არ მივდივარ ქორწილში, რომელიც ისეთი ადამიანისაა, ბავშვობაში რომ ვნახე და მას მერე არც მე მის ცხოვრებასთან და არც მას ჩემს ცხოვრებასთან საერთოდ შეხება აღარ გვაქვს და უბრალოდ ”ნათესავია და უნდა დავპატიჟო”-ს გამო მეპატიჟება და ვერ მაცვლევინებს აზრს სიტყვა ”უხერხულია”.

არ დავდივარ ”ნათესავის” პანაშვიდებსა და გასვენებებზე მხოლოდ იმიტომ, რომ უხერხულია. საერთოდ ამას უიშვიათესად ვაკეთებ და მხოლოდ იმ ადამიანთან მივდივარ, ვინც მიყვარდა.

ვცდილობ, რაც შეიძლება ნაკლებად გავაკეთო ის, რაც ”უნდა გავაკეთო”.

სულ ისე არ გამოდის, მაგრამ ამის მინიმუმამდე დაყვანაც ბევრ ნიშნავს, სიტყვაზე უნდა მენდოთ.

ეს სოც ქსელები რას არ გადაგყრის.

ნაცნობის ქორწილის ფოტოები ამომიგდო.

დიდი ხანია ასე ვფიქრობ, მაგრამ ხო დგება ის მომენტი, როცა ზუსტად ხვდები რაღაცას.

აი ეს ერთნაირი ქორწილები უკვე გულს მირევს.

ჯერ ბიჭის გოგოს სახლში მისვლა, ვარდებით.

ეს სუფრა. გაცილება.

გამოპრანჭული ”საზოგადოება” , სპეციალურად დახვეული,გასწორებული თუ დაოთოებული თმით, მაკიაჟით, სამოსით, სპეციალური ქუსლებით და ატრიბუტებით.. მერე ფოტოები მანქანაში, ეს პატარძლის კაბა, თაიგული, გადანაწილებული ”მოვალეობები” მანქანა ბიჭის მეჯვარეების, თაიგული გოგოს მეჯვარეების, მერე ხელმოწერა, მერე ჯვრისწერა, მერე რესტორანი. და აქაც ყველაფერი იგივენაირი. აქაც ”ნათესაობა”, სმა-ჭამა, ყანწები, ”ეს გოგო არ გააბრაზო”, ”ნამდვილი ქართული ოჯახი შეგექმნათ, გამრავლდით”, მერე ”არაფერშუაში” მყოფი ხალხი, მშობლების რომელიღაცა მეგობრები ”შვილის ქორწილის” სიტუაციები, მერე ისევ სადრეგრძელოები, მობარბაცე მთვრალები, გადაღლილი ”პატარძალი”, აუცილებელი გამოცეკვება და ცეკვა და ასეშემდეგები.

და მერე ფოტოების ატვირთვა (!)

ღმერთო , შენ არ გბეზრდება ეს ერთგვაროვანი ადამიანური ამბები?

მე ძალიან.

შევეცდები, შეგიმსუბუქო- ასეთი ქორწილით არ დაგღლი.

We'll never be as young as we are tonight

2011-01-21T23:46:00.031+04:00

აი დღეს, როცა კლიენტიდან კლიენტის მოლოდინში ვიყავი, ოფისის ციმციმა ეკრანს მივშტერებოდი და ვიღაცის მოგონებულ სისტემებს ვუკირკიტებდი, 3დ ფიმლების გმირივით დავინახე ჩემი თავი, შორიდან- ცენტრში, დროში გაჩერებული და გასაცნობიერებელი.

(სულ გადაღლის ბრალია ეს 3დ ეფექტები თავში)

და

ვიფიქრე, რომ ვარ -

როგორც მგზავრი ვინმე

მოარული, რომელმაც არ იცის სად შეხვდება ბინდს.

რომელიც სასურველი ქალაქისკენ მიეშურება.

მერე ფიქრობს, რომ საკმარისად ბევრი იარა, გადახედავს რუკებს, დააკვირდება გარემოს და მიხვდება - სინამდვილეში იმ ქალაქს გასცდა, უკან მოიტოვა, და სულაც ვერ შევიდა შიგნით.

მე კი ვამბობ, ოკეანის პირას კი ნუ აიშენებ სახლს, მოშორებით აიშენე.

რომ არ უკრთოდე ტალღებს.

სიმყარეები შემოიშენე და მშვიდად დაისვენე..

მგზავრი მეთანხმება და ისევ რუკებს ათვალიერებს.

მგონია, სულ შემოვლითი გზებით დავდივარ, ქალაქებს გვერდს ვუვლი და ღმერთმა უწყის, საიდან- სად, საიდან-საით მივემართები, თავზე ჩალმადამხობილი, ქვიშაზე მობედუინე, თავის ქალაქის და სიმყარეების მაძებარი..

ეს მგზავრის ამბები იმასაც უკავშირდება, რომ აი რამდენიმე დღეში იმაზე მეტი წლის ვიქნები, ვიდრე აქამდე.

უცნაურია, როცა ასაკს მეკითხებიან, რატომღაც სულ ვაპირებ ვთქვა, რომ ვარ 22-ის და მერე აქედან მოყოლებული ვიწყებ გადათვლას :)

ალბათ აქამდე ასე ძლიერად არასდროს მიფიქრია, რომ ძალიან ვიზრდები, თუ უკვე ძალიან გავიზარდე. წინასადაბდრეო ფორიაქები მაქვს შესაბამისი განწყობებით და ფიქრებით.

სულაც არ მინდა ქალაქს ზურგსუკან ვხედავდე და რუკაზე აცდენილი მარშრუტების რაოდენობებს ვითვლიდე.

სულაც არ მინდა ვფიქრობდე, რომ დანაკლისები მაქვს და მეტი მოთხოვნილებები მათ სანაცვლოდ.

რაც მინდა არც მეტია , არც მეტისმეტი , ან ზედმეტი, ან ნამეტანი

ღმერთს კი დღემდე არ სჯერა, რომ მარტივი სურვილები მაქვს და არაფერია ზედ-მეტი.

მარა მე მაინც კანდიდის და ტკბილი აწმყოს მადლიერების ამბების მჯერა
ყველაფერი უკეთესობისკენ მიემართება, ჩემო ელფრუდ, სიტყვაზე უნდა მენდო

ჯერაც არ ვიცი რას მოვუხერხებ დაბადების დღეს და სად და როგორ გავატარებ.

live recommended

ტკბილი ტკბილია, მაგრამ რისი გემო აქვს?

2011-01-17T15:44:00.025+04:00

მინდება რაღაცეების წერა, მაგრამ ნატალიასი არ იყოს, მახსენდება რომ ეს მართლა პირადი დღიური არაა, ნაწერს ნებისმიერი უცნობი მსურველი წაიკითხავს, თან განურჩევლად წვდომადი ინტერნეტი აქვთ და მე კიდე სულაც არ მინდა აბსოლუტურად წვდომადი ვიყო ყველა მსურველისთვის ჩემი გულღია და ტკბილი ამბებით. ამიტომ აი მანდ ამოქმედებადი მუხრუჭების ადგილია,ვჩერდები ხოლმე და მერე წერის სურვილიც ჩავლილია.

მიყვარს ხოლმე ისეთი მყარი რაღაცეები, რაზეც დაუფიქრებლად შემიძლია ვისაუბრო, ვწერო და ასეშემდეგები. აი მე თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ყველაზე ტკბილი ეტაპი მაქვს , ახლა ყველაზე ბევრ, დაგროვებად სიმშვიდეებს ვატარებ თან, ყველაზე შეყვარებული ახლა ვარ და ეს უქმეები ყველაზე ტკბილი იყო, რაც კი მქონია. უცნაურია და თან ეს უცნაურობა მახარებს.
ზოგადად ბედნიერებებზე წერის კომპლექსი და უუნარობა მაქვს შეყრილი და სულ ვებრძვი, არადა, მართლა ძალიან ძნელია კარგად ყოფნების მოყოლა-გაზიარებები, ამიტომ ისე გამოდის, რომ ძირითადად მაშინ ვწერ, როცა სენტიმენტალური განწყობები მაქვს. და ეს არ არის კარგი. პოზიტივებზეც უნდა ვწერო, ხანდახან :))

უქმეებზე ყვარლის ტბას ვეწვიე, აღვფრთოვანდი, გადავივსე პოზიტივებით და იმხელა მარაგი ჩამოვიტანე, კარგა ხანს რომ მეყოფა საგზლად.

ადგილი, ხედები და სასტუმრო- იდეალური, მომსახურება- ძალიან კარგი, საკვები- ყველაფერი გემრიელი. წარმოიდგინეთ, ჩემი საყვარელი ბლინებიც კი იყო ნებისმიერი სასურველი შიგთავსის არჩევანით..

ამიტომ ყველას გირჩევთ იქაურობა მოინახულოთ. თუმცა, შეიძლება, მე სუბიექტურობაგადა-მეტებულად აღვიქვი ყვარლის ტბისა და უქმეების ამბები და ასე ძალიანაც შეიძლება არ მოგეწონოთ, მაგრამ მთავარია, თუ განწყობა შესაბამისია - ყვარლის ტბის კურორტი მოლოდინებს არ გაგიცრუებთ და თავის წილ ბედნიერებებს აუცილებლად შემოგაგებებთ :)

მერე გზაში მე და შოთიკო ბევრს მივედ-მოვედეთ, კოსმოსში ავედით და მაინც ადამიანთან დავბრუნდით, საბოლოოდ მაინც დავასკვენით, რომ ყველაფერი ინდივიდამდე დადის, შენით იწყება და შენით მთავრდება - ამხელა სამყაროც მთელი თავისი გალაქტიკებით, რომელთა დასასრულებისა და საწყისების შესახებ არანაირი ინფორმაციას (არ) ვფლობთ, ჩვენშივე ეტევა. ამიტომ მთელი პასუხისმგებლობაც ჩვენზეა.

ამ დროს მე უფრო ხვდები რამხელა უნარები გვაქვს- ჩვენი თავი და გარემო ჩვენვე ვმართოთ.

და ეს პასუხისმგებლობა თან რა ტკბილია.

ზოგჯერ მჯერა, რომ სამყაროს თავი ვარ.

ის ადამიანი, რომელმაც სამოთხეში ყველაფერს თავისი სახელი დაარქვა, ამოუწურავი შესაძლებლობებით და მუდმივად მზარდი ინტელექტით.

ზოგჯერ მეც ვფიქრობ, რომ ყველაფრის მიუხედავად ცხოვრება მშვენიერი და ტკბილია.

უბრალოდ ძალიან მოკლე, ერთი რომ არ გეყოფა- ისეთი.

პ.ს. აქვე მინდა ვთქვა, რომ ტომუშკამ კარგი პროქტი წამოიწყო, მომწონს და ვადევნებ თვალს, თუმცა მოგვიანებით ვანხე, ამიტომ ჩართვა გადავიფიქრე, თან ყოველდღე წერის ამბები არ მომწონს, ზოგჯერ ვერ ვასწრებ, ზოგჯერ კი სულ ვერ მეწერინება, ამიტომ ასე შორიდან ვგულშემატკივრობ. მართლა მნიშვნელოვანია პოზიტივების გამოყოფა და მათი აღნიშვნა. ზოგჯერ იმდენი კარგი რამ ხდება, ჩვენ კი უარყოფითებით ვფარავთ- ასე უკეთ გახდება თვალში საცემი - რამდენი პოზიტივია ირგვლივ.

პ.პ.ს უთოვლობის ამბები ისევ მაწუხებს, ნეტა 2011 წელს თუ ვისრიალებ :\ უკვე აღარ ვიცი

ჩემო მანასე, იცი როგორ?

2011-01-05T23:57:00.010+04:00

როგორც რომ - ოქროსფერი თევზი იყო

(რომლებიც სინამდვილეში სულ მოსტაფილოსფროები არიან),

ოკეანის წინ დაგდგან ნაპირთან აკვარიუმით

გითხრან- იცურე, ეს საკმარისია :)

ერთი ცხოვრება არ მყოფნის

უკმარი ვარ თუ გაუმაძღარი?

უნდა გავმიჯნო.

მანასე, იცი როგორ?

დაახლოებით ისე, როგორც 101-ე ფსალმუნი.

მე მიყვარს.

წაგიკითხვს?

keep calm and.. live

2010-12-31T20:25:00.010+04:00

ღმერთო ჩემო, ძალიან გავიზარდე.

მინდოდა რამე დამეწერა ისეთი, ბევრს რომ იტევს და ერთად ამბობს წლის ბოლოს ამბებს და ეს გავიფიქრე.

ის, რაზეც ვოცნებობდი და კიდევ ვოცნებობ, აღარ მეტევა, დამიპატარავდა.

ისე გავიზარდე, ოცნებებმა ფორმა უნდა იცვალონ, მე კი ჯიუტად არ ვეშვები და აუხდენლად არ ვტოვებ.

მაინც მჯერა, ძალიან მარტივი სურვილები მაქვს.

მაინც კარგი იყო 2010.

და მაინც- 2011 უკეთესი მინდა :)

თქვენ კი სიმშვიდეები და სიხარული დაგეგროვებინოთ მომავალ წელს :)

მოსაწყენი რაღაცები და ბევრი ’მინდა’

2010-12-16T22:02:00.035+04:00

ძალიან ფილოსოფიური, ორშაბათი დილის, უძინარი მინაწერია
სანამ ყავა იმოქმედებს და დავფიქრდები, გამოვაქვეყნებ

მე ვერ ვგრძნობ, რომ უკვე დღესასწაულების დრო მოდის, ამ ყოველწლიური რიტუალის ამბებში უნდა ჩავერთო და მბრწყინავი შეგრძნებები მქონდეს..

ანტრეში ვიჯექი, მწვანე ჩაის ვყლუპავდი და შებინდებულ, პიკისსაათიან პეკინს გავყურებდი. შუშაზე ჩამოშვებული, ლამაზი საახალწლო განათებების მიღმა მოსიარულე ადამიანებით ვერთობოდი, ვაკვირდებოდი და ცხოვრებისეულ ამბებზე ვფიქრობდი- აი, ნინო, ხედავ რა ლამაზი წყვილია, ეხლა იმათ”საერთო შინ” აქვთ და როგორი ბედნიერები ჩანან. პენსიონერ, ჯოხიან მოხუცზე ზრუნავს კი ვინმე სათანადოდ? ასე რომ იყოს, ეს დახეულჯიბიანი, გაქუცული, 70-იანი წლების ”დუბლიონკა” არ ეცმებოდა.. ყველა ბოშა ბავშვი ჩვენთან დაუბანლობისგან რატოა გაშავებული..და ასეშემდეგებზე.

ღმერთო ჩემო, რა მოსაწყენია ცხოვრება, თქვენ კიდე ამბობთ, ”მშვენიერიაო”..

აქვე გამორიცხეთ ის, რომ შეიძლება უგუნებობის, ან რამე პრობლემების გამო ვამბობდე ამას. ასე ვფიქრობ, მაშინაც, როცა ბედნიერებისგან გუგებგადიდებული დავდივარ.

ახლა ყველაფერი მშვენივრად არის, უბრალოდ მაინც სულ მახსოვს, რომ მოსაწყენია.

მოსაწყენია ის, რომ მე მწვანე ჩაი მიყვარს და უკვე ვიცი, როცა ოფიციანტი მოვა, ვიფიქრებ, სხვა რამე ხომ არ დავლიო და მერე მაინც მწვანე ჩაის ვუკვეთავ.

მოსაწყენია პირობითობები, სურვილებზე უარის თქმა, ერთ სახლში, ოთახში ცხოვრება.

მოსაწყენია, როცა ამხელა დედამიწაზე ერთ ადგილას ცხოვრობ და ისე კვდები, სამყაროს ბევრ ადგილას წასვლას ვერ ასწრებ ფიზიკურად.

მოსაწყენია, რომ ჩვენ , ყველას ჩვენი აკვიატებები გვაქვს და ამას ”მეს” ვაწერთ. ვამბობთ, რომ ეს გვქმნის.

არაფერიც არ გვქმნის, ვირჩევთ აკვიატებებს და ეს რაღაცეები დროსთან ერთად იცვლება.

ჰოდა ეს დროებითობები არ არის მოსაწყენი?

მოსაწყენია, დილას ერთნაირად გაღვიძება.

ღამით დადება და დაძინება, იმიტომ რომ ეს ადამიანური წესია.

ძილისწინა ფიქრები, კვირის დღეების მსვლელობები და ერთი და იგივე რაღაცეების გაკეთება.

ყველაფერი ახალი საინტერესოა და სასიამოვნო, მაგრამ დროსთან ერთად ცვდება და ჩვენც ვცვდებით.

მოსაწყენია დაეჭვებები, შიშები, უნდობლობები. ისიც, რომ 100-დან ,ხოლოდ 1 % გაქვს შანსი, ოპოვო გვერდით მდგომი ისეთი ადამიანი, რომელიც შენს პარალელურად იარსებებს, იცხოვრებს, იურთიერთებს შენთან, ვისთანაც ჰარმონილად იქნები და არ იფიქრებ, რომ ამ მოსაწყენ დროებითობაში შეგრძნებები მსწრაფლცვალებადია და ის მხოლოდ ერთი, ორი, სამი,ათი წელი ძლებს. რომელიც შენთან ერთად დაბერდება და დაჭკნება ყუთში ჩადებამდე და იფიქრებ, რომ ცოტათი მაინც შეებრძოლე დროებითობას.

ადამიანთა უმრავლესობას ბანალური სურვილები აქვს, ესეც ერთ-ერთი მათგანია..და ასეთი ბანალურობაც ძალიან მოსაწყენია.

ჰოდა, ადამიანებო, ისევ თვლით, რომ ყველაფერი მშვენიერია?

იქნებ გვაწყობს ’მშვენიერება’ გამოვიგონოთ, წარმოვიდგინოთ, ძალით შევქმნათ.

ნაძვის ხეები მოვრთოთ, დღესასწაულები მოვიგონოთ, შეუცნობელი ძალების იმედად ვიყოთ, რასაც ვერ ვხსნით, იმაზე ხშირად ვთქვათ - ”ალბათ ასე იყო საჭირო” და თავი დავიმშვიდოთ.

იმიტომ , რომ სინამდვილეში ყველაზე მეტად, რაც ჰაერივით გვჭირდება- სიმშვიდეა.

ჰოდა, იმის მიუხედავად, რომ ყველაფერი ძალიან მოსაწყენია, მეც აესე, ერთ-ერთი გაბრიყვებული ვცდილობ რაღაცეები გავამშვენიერო. კარგად ვარ, მიხარია, რაღაცეების მჯერა, ვგიჯდები ენდორფინებზე, სეროტონინებზე და ასეშემდეგებზე, მაგრამ ამის მიუხედავად არასდროს მავიწყდება, როგორი ბლანტეა ყველაფერი.

სასაფლაოების დანახვა ჩემზე ცუდად მოქმედებს..

არ უნდა იყოს გზის პირას და გინდა არ გინდა, მაინც ვერ უნდა ხედავდე.

წარმოიდგინეთ რაღაც ყუთებში დაკონსერვებული და შენახული ადამიანთა სხეულები. რომლებსაც თვალთაგან ვმალავთ, სინამდვილეში ისინი იქ აგრძელებენ ლპობას, მთავარია ჩვენ ვერ ვხედავდეთ!

გამჭვირვალე რომ იყოს მიწა და უცებ ცხადად დაინახოთ, ამ შეკრულ ყუთებში როგორ აწყვია ერთნაირ პოზებში ეს სხეულები და როგორ მწვანდებიან..არადა ამდენი ადამიანი, ღმერთო ჩემო, ამდენი ადამიანი რაღაც მართკუთხედ ფიცრებში თვალებდახუჭული ლპება. და ძალა აღარ აქვთ ენა აბრუნონ და თქვან, როგორი ფარსია მიწიურობები მთელი თავისი დროებითი ამბებით.

მაგრამ რადგან ასეთი ფარსია და მოსაწყენი, სხვა გზა არაა, უფრო უნდა ვეცადოთ, რაც შეიძლება მეტი გამოვძალოთ.

გამომძალველი ვარ

სინამდვილეში ცვლილებები მინდა, სურვილების რეალიზაციები მინდა, პორტუგალიაში მინდა, საპორტო ბარიში მინდა, ბათუმში მინდა, საერთოდაც თვითმფრინავის საუზმეულობა მინდა, გუდაურში თოვდეს მინდა, გემოგლობინის ანალიზი გაკეთებული მქონდეს მინდა და კიდევ რამდენი რამ..

რა ამბავია ამდენი მინდა.

გამოფხიზლდი ნინო. ორიათას ათი წლის ოცი დეკემბერია, გარეთ თბილი, მზიანი ზამთარი. სამსახურში ორშაბათი, საქმეები და ენერგიის საჭიროება.

ერთი კოვზი

2010-12-14T13:08:00.013+04:00

ღმერთს ჰგონია, რძის ფხვნილი ვარ.

როგორც აწერია პაკეტებს: გახსენით 1 ლიტრ წყალში, ან ასეშემდეგები.

ჩემი დადებითი შეგრძნებებიც ესე- ზავდება ხუთ ან მეტწილ რეალობებში

არადა, მინდა საფუარივით იყოს.

ერთი კოვზი საკმარისი ერთი ჯამისთვის, ათი დიდი პურის გამოსაცხობად.

რომ დაგანაყრებს, დიდხანს გეყოფა საკვებად და ხვალინდელ დილას იმედიანად შეხვდები.

ღმერთო ჩემო, როგორი მარტივია ჩემი სურვილები-დან

ერთხელაც გავიხედავ და ვიტყვი, რომ ბარდნის

2010-12-03T15:53:00.016+04:00

თუ გავთოვდები,

ჩემზე იტყვიან, რომ ბარდნის.

ან იტყვიან, რომ გაგანია ზაფხულია და იხრუკება ქალაქი

თუ გავწვიმდები, იტყვიან, რომ ასეთი თქეში კაი ხანია, არავის ახსოვს

არა, ქარი არ ვიქნებოდი, არც ქარიშხლობა მინდა და არც ქარი მიყვარს..

რა მნიშვნელობა აქვს სეზონებს, ამინდებს, თვეებს და დღის პერიოდებს

მთავარია განწყობები და წინაპირობები.

ჰო, აი წინაპირობები ყველაფერს ქმნიან, განწყობებსაც კი.

არადა, ეს ამინდი იმდენს იზამს, მართლა გავთოვდები

რა კარგია კარგად ყოფნები. მერე ამის შენარჩუნების ხელოვნებები და სიმშვიდეები.

სევდებისთვის დრო სხვა დროს გამოვნახოთ, მაგის დრო სულ არის.

ეხლა უბრალოდ ტკბილი დეკემბრის განწყობები მოვისხათ და ფეხმორთხმულები დაველოდოთ სითეთრეებს ციდან.

მერე ესენი უნდა ვაკეთო

ბევრი, პატარა და საყვარელი სახეებით

ექსპერიმენტი და უსახელო ნამცხვარი

2010-11-23T17:26:00.004+04:00

უცნაური გიორგობა მაქვს.

მესამე დღეა გაციებას ვებრძვი.

დღესაც ვამჯობინე, დასვენების დღე გამომეყენებინა, არსად წავედი და ვცდილობ, საბოლოოდ მოვმჯობინდე.

ახალგაღვიძებულს შინ არავინ დამხვდა.

მე მარტო საუზმე-სადილ-ვახშმები არ მეხალისება ხოლმე, მაგრამ მაინც რიტუალურად და გემრიელად ვისაუზმე.

როცა ჩაი დავისხი, ნამცხვრით ვიგემრიელებდი რა კარგადთქო, გავიფიქრე.

მაღაზიაში ჩასვლა არც მიფიქრია, მოვიძიე რაც მქონდა და რაღაც ახალი გამოვიგონე მგონი.

დიდი არაფერი, მაგრამ როგორიც წარმოვიდგინე და მეგონა, ის გამოვიდა.

მარტივი, გემრიელი და უცნაური.

მერე ცხელი შოკოლადიც მოვხარშე.

დავისხი კაკაო, მოვიჭერი ნამცხვარი და ვინეტარე.

ეხლა ფილმიც გადმოიწერება და მოვმყუდროვდები ჩემს საყვარელ ოთახში

ჯანდაბას გაციება :)

ნამცხვარი კი ასეთი გამოვიდა

უსახელოა, მაგრამ გემრიელი და ლამაზი

უცნაური ხუთშაბათი

2010-11-18T17:04:00.005+04:00

არა, მე ასეთი დღეები არ მიყვარს

ჩემი საყვარელი ხუთშაბათები იყოს თუნდაც, მაინც.

ჩემი განწყობის ალიბია ეს პიემესობა, თუ მართლა მოქმედებს, თუ შემოდგომის მიწურულის ამბებია, არ ვიცი

მაგრამ ფაქტია, ისეთი დღე მაქვს, აი თქვენც რომ გქონიათ, ამინდსაც რომ აქვს, ცოტა ნისლი როა და არც წვიმს, არც იდარებს, შიგადაშიგ მზის სხივებია, მარა მაინც სველი სინესტეა.

კარგია ხანდახან ასეთი ამინდი, მაგრამ აი ჩემი განწყობა სულაც არ არის ხოლმე კარგი

მერე მთელი დღე დავდივარ და თუ არ ვამბობ ვფიქრობ მაინც, არავის არ ვუყვარვართქო, აი კაციშვილსთქო, დედამიწის ზურგზე და მერე ეს დედამიწის ზურგი რაღაც მეხამუშება, წარმომიდგენია საწყალი დედამიწა გაწოლილია გულდაღმა, ჩვენ ზურგზე დავიარებით და საწყალი და ასეშემდეგებითქო, ვფიქრობ.

ჰოდა აესე გაბუსხული ვზივარ და ეს თანამშრომლები კომპებში თავჩარგულები მუშაობენ და მეც მგონია ხანდახან მანქანა-დანადგარივით ვაკეთებ დავალებულ საქმეებს.

ეს კლიენტებიც დღეს მოვიდნენ მაინცდამაინც, სულ არ ვიყავი ამდენი ლაპარაკის ხასიათზე.

ერთი ზებრის იმედიღა მაქვს, მალე გამივლის და სითეთრეები მოვა, აბა რას იზამს, ასე ხომ არ იქნება

მანამდე კიდე დაუსრულებლად მინდა შემწვარი ვაშლები და კომშები და წაბლები

ნამცხვრები მუდამ მაბედნიერებს

და სიტკბოები კიდე უფრო მატკბობს

ჰოდა დღეს თუ ტკბილეულობის ზედმეტი დოზით არ გარდავიცვალე, ხასიათი კი ნამდვილად გამომიკეთდება

თქვა რუკამ არაკი

2010-11-10T16:37:00.007+04:00

მე იგავები მიყვარს

გონებაში ბევრი მაქვს და შევეცდები აქაც ბევრი იყოს

ჰოდა, ამას ნეტში გადავეყარე და აქაც იყოს

სამომავლო არქივად :)

პროფესორი ფილოსოფიის გაკვეთილზე, იღებს მაიონეზის დიდ და ცარიელ ქილას და ავსებს მას გოლფის ბურთებით.

შემდეგ ეკითხება სტუდენტებს სავსეა თუ არა ქილა.

სტუდენტები ეთანხმებიან და პასუხობენ “დიახ”.

მაშინ პროფესორი იღებს შუშის პატარა ბურთებს და ყრის მაიონეზის ქილაში. შუშის ბურთები ავსებენ ცარიელ ადგილებს გოლფის ბურთებს შორის. პროფესორი ისევ ეკითხება სტუდენტებს: “ქილა სავსეა?”, სტუდენტები პასუხობენ “დიახ”.

პროფესორი იღებს ქვიშას და ყრის ქილაში. ქვიშა ავსებს ცარიელ ადგილებს. ისევ ეკითხება სტუდენტებს: “სავსეა ქილა?”, ამჯერადაც პასუხია “დიახ”. პროფესორი ასევე ამატებს ორ ჭიქა ყავას და ყავა ავსებს ქვიშის ცარიელ ადგილებს. მაშინ სტუდენტები იწყებენ სიცილს.

პროფესორი კი ეუბნება მათ: “მსურს გაიგოთ, რომ ეს ქილა წარმოადგენს ცხოვრებას”.... გოლფის ბურთები ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც ოჯახი, შვილები, ჯანმრთელობა, მეგობრები, სიყვარული, ღირებულებანი, რომლის გვრწამს, რწმენის გზა...ღმერთი. ყველაფერი, რომ დავკარგოთ და მხოლოდ ეს დაგვრჩება, ჩვენი ცხოვრება მაინც სავსე იქნება. შუშის ფურთები არის ის, რაც ჩვენ გვაწუხებს, სამსახური, სახლი, მანქანა, და ა.შ. დანარჩენი კი არის ქვიშა: წვრილმანი რამ. თუ ქილაში თავიდანვე ჩავყრით ქვიშას ადგილი არც პატარა და არც გოლფის ბურთებისთვის არ იქნება. იგივე რამ ხდება ცხოვრებაშიც. თუ დავხარჯავთ მთელ ჩვენს დროს და ენერგიას პატარა საქმეებზე არ დაგვრჩება დრო მნიშვნელოვანი საქმეებისთვის. ყურადღება მიაქციე შენი ბედნიერების საქმეებს: ითამაშე შენს შვილებთან, იპოვე დრო ლოცვისათვის, ივახშმე შენს მეგობართან ერთად, ემსახურე სხვებს. სახლის დალაგების და წვრილმანი საქმის გასაკეთაბლად დრო ყოველთვის დარჩება....პირველ რიგში იზრუნე გოლფის ბურთებზე, იმ საქმეებზე, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია: დანარჩენი კი ქვიშაა”.

ერთერთი სტუდენტი წევს ხელს და ეკითხება პროფესორს: “ყავა რას წარმოადგენს?” პროფესორი ღიმილით პასუხობს: “კმაყოფილი ვარ, რომ მისვამ ამ შეკითხვას”. ყავა გვიჩვენებს იმას, რომ სულაც არ არის მნიშვნელოვანი თუ რამდენად ხარ დაკავებული, რადგან მეგობართან ფინჯანის ყავის დასალევად დროს ყოველთვის გამონახავ”.

არ გაყვე თეთრ კურდღელს

2010-11-10T13:35:00.014+04:00

დღეს დილას თვალის გახელამდე ვფიქრობდი ჯერ კიდევ, როგორ ვგავართ ყველანი იმ თეთრ კურდღელს, რომელსაც სულ სადღაც ეჩქარება.
ჩქარა გათენდეს, მალე დაღამდეს, ჩქარა დავიძინო, წავიდე, მოვიდე და ასეშემდეგები.
ამ ტემპით უკვე 10 ნოემბერია.

თან ერთთავად და გამუდმებით რაღაც მოლოდინს ვყავართ შეპყრობილი.
მალე გახდეს 6 საათი, მალე მოთოვოს,მალე მოვიდეს ტრანსპორტი, მალე მოვიდეს პარასკევი, მალე გავიდეს დრო, არადა, სად მივერეკებით..

თან მოლოდინებმა ფრუსტრაციები იცის.
აი განა რა , მაგრამ ყველაფერი ხო ერთია და ასოციაციურ-ანალოგიური.
ჰოდა, აი პატარობისას, ალბათ 5-6 წლის ვიყავი, მამას მეგობრის შვილი უნდა მოენათლა, მე იმ გოგოსთან ვმეგობრობდი, ოჯახთანაც ხშირად მივდიოდით სტუმრად, ამიტომ ამ ნათლობას ძალიან ველოდებოდი.
მახსოვს კაი ხნით ადრე გავიგე ამის შესახებ, ალბათ ერთი თვე ველოდი ამ ამბავს და მერე გადაიდო. ძალიან მეწყინა, ისე რომ ახლაც კი, ყოველი ფრუსტრაციის ხსენებისას, ჩემი პირველი გაცნობიერებული იმედგაცრუება მახსენდება.
ამიტომ მას შემდეგ თავის მოტყუების ხეერხები მოვიგონე და აღარ ველოდები, ან მიშვებულია შინაგამნი მოლოდინები, ამიტომ პასიურში გადადის და ფრუსტრაციაც ნაკლებპროცენტულია.

თავის მოტყუების ხერხები კიდევ ბევრი ვიცი. სხვა გზა არ მაქვს, მისით ვსარგებლობ.
მაგრამ მერე ვფიქრობ,რომ სულ ლაგამამოდებული საკუთარი თავი მაინც გაუხედნავია და მე მეშინია ამ გაუხედნავი დაუმორ- ჩილებლობის, როცა მე და მე ძალიან ერთმანეთის პირისპირ ვრჩებით. მაშინ ვეღარ ვატყუებ და არ მიყვარს ასე.

რა შუაში იყო ეხლა ფრუსტრაციები, მაგრამ დაუგეგმავად, თემას მოჰყვა.

მგონია, რომ საერთოდ ვეღარ ვბლოგავ
სადღაც მივაკარგე საკუთარი თავის ნაწილაკები და სანამ ვიპოვი, ალბათ ასე ვიქნები.
ტალღის და მთვარის ეფექტები, დაცლა-შევსება და ასეშემდეგები ადამიანებშიც იდენტურად მოქმედებს.

’Может, это звучит претенциозно, но мне кажется, у кого есть хоть крупица ума, тот может только грустить’.

ჰომ
სწრაფადჩანაცვლებადობის გამო ეს სეზონის შეცვლები ერთმანეთში მერევა.
მალე დაზამთრდება.
არა ეს არ მაწუხებს.

სინამდვილეში მე მიყვარს ზამთარი, ზამთრის შვილი ვარ.
თოვლი მიყვარს, მთელი თავის ამბებით
და კიდევ სუსხიანი სიცივეები მიყვარს, უფრო რომ მოგანატრებს სითბოს და სიმყუდროვეს ერთიორად დაგაფასებინებს.
მაგრამ ამ სინამდვილეების მიუხედავად, მე მაინც ოდნავ მასევდიანებს, რომ აი ასე ჩემი ოცდამეშვიდე ზამთარი მოდის.
და მე არ ვიცი, კიდევ როგორ, რამდენს, რანაირ შემოდგომის მიწურულებს და ზამთრებს შევხვდები.
გარემო ისევ მდნარი ცვლივით დრეკადია.
და რადგან ასოციაციურ-ანალოგიურია რაღაცეები, აღარ მიკვირს, რომ ტალღის ეფექტი ყველაფერზე ერთნაირად მოქმედებს, მთელი თავისი მიქცევა-მოქცევით, წინა და უკანა სვლებით და ამბებით.
განწყობებიც ასე.

☼

2010-10-29T10:01:00.007+04:00

ჰო.

ამიტომ მე ძალიან, ძალიან ხშირად ვახსენებ თავს, იყოს მადლიერი

მადლიერი ვარ

რამდენი რამის <3

რა მოსთვლის

The Cliffs of Moher

2010-10-26T13:52:00.010+04:00

ნეტა, რამე ფორმულა ხომ არ არსებობს, თუ ბევრჯერ იტყვი მინდამინდამინდამინდას ან რაც მეტ ადამიანს ეტყვი, რომ ოცნება გაქვს, მერე უფრო მალე რომ ახდეს?!

მე რომ ოცნებათაგანი მაქვს, აი ისეთი ოცნებაა, მინდამინდამინდა რომ სჭირდება ბევრი და არც დამეზარება უამრავჯერ ვთქვა

და კიდევ ისეთი ოცნებაა, რომ არის და რომ გიხარია და რომ იცი შეიძლება ვერ აიხდინო, მაგრამ მაინც გაბედნიერებს <3

The Cliffs of Moher

ეს ადგილი ირლანდიაშია, დასავლეთით აკრავს ქვეყანას, 230 მეტრი სიმაღლის კლდეები ატლანტის ოკეანეს 8 კმ-ზე მიჰყვება ნაპირად.

მე თვალებს ვხუჭავ და წარმოვიდგენ ძალიან ცხადად იმ მწვანე მინდვრებზე როგორ დავდივარ, ნაბიჯ-ნაბიჯ, აუჩქარებლად, ყველაზე იშვიათი ნიავი მოაქვს ოკეანეს განსაზღვრუალად შენთვის, ჰორიზონტი კი ყველაზე ვრცელი და გრძელია, რაც კი შეიძლება დაგენახა მანამდე. მერე იხედები ქვევით და სუნთქვა გეკვრის და ოჰ უჰ აჰ ჰაჰ

არ ვიცი რეალურად ეს ასე ოდესმე იქნება, თუ არ იქნება

მაგრამ აი უბრალოდ უყურეთ ამ ვიდეოებს და დატკბით და შეიყვარეთ და მერე თუ გინდათ, თქვენც იოცნებეთ

ისე კი მგონია, თუ ყურადღებით გაიხსენებთ, სადმე ფილმში აუცილებლად გექნებათ ნანახი ეს კლდლე-ხედები ერთხელ მაინც, სილამაზის გამო აქ მრავალი ეპიზოდი გადაღებულა.

ესეც ვირტუალური ტური

ბრძოლა - რომ არ ჩამძინებოდა, თორემ, რა ჩემი საქმე იყო

2010-10-25T12:46:00.014+04:00

ისეთი ბრძოლა იყო.

დაჩეხილები ვეყარეთ გამთენიისას.ღამე და მე.

ვაჯობე, ცაზე მივაკალი - აღმოსავლეთი გაწითლდა.

ისე ვაწვებოდი შუბლით ქარბორბალას, ჩემში არ გამოეღწია.

უკან ციხე მედგა.

- აფრებივით გამიბერა ტანსაცმელი,

ყელი - ანძა გადამიტეხა,

მაინც დავღალე - თითქოს სისხლიანი ხორცი დაინახა, მხეცი.

ღმუილით გატრიალდა, წავიდა.

კალთაზე დავიხედე.

ვეღარ ვდგებოდი სიმძიმისგან - სიპი ქვებით მქონდა სავსე.

როდის მოვაგროვე, ვერ გავიხსენე.

სანამ გაიღვიძებს, კედელს ავაშენებ მეთქი,

ტალახში ამოვავლე, კვერცხი ჩავახალე - ლეგენდიდან მახსოვდა.

გაღვიძებულმა მითხრა, ომი მესიზმრაო.

ფერადი ცარცები მივუყარე: მგელი, ტყე, ტბა, ყვავილები დახატა.

სუფთა ადგილებზე საღამომდე შეშლილებივით ვწერეთ სურვილები.

ბრძოლა - რომ არ ჩამძინებოდა, თორემ, რა ჩემი საქმე იყო.

ტყვიასავით გამეჭედა ფილტვებში ეჭვი, ასე ვიცი, როცა მიყვარს.

ჩემით ვერ მივწვდი, რომ ამომეძრო.

მეორე დილით ექიმს მივადექი.

ღრმად ისუნთქეო - ზურგიდან დააპირა გულში შეძრომა.

ვეუბნები, მიშველე, მძიმე ლითონი დამიდნა ძარღვებში,

ასე თბილი და ბლანტი დამიდის, ვერ ვერევი, ვერც ვეშვები.

შხამი გამოწერა. ნაღველი.

პირგამწარებულმა ვიომე.

ისეთი ბრძოლა იყო. ორმოცდღიანი.

ორივე ფეხი შემრჩა, ციხეც ისევ იდგა.

მიწა მეცოტავა მხოლოდ. არ მეყო.

მიწა რამ წაგაღებინათ.

ქევანა :)

ვადაგასული დღეები

2010-10-21T19:45:00.015+04:00

ორი საღამოა თბილშემოდგომეული სასეირნო ამინდია.

მე ორი საღამოა, არ ვსეირნობ.

სულ მგონია, რომ რაღაცეები დაუბრუნებლად დაკარგულია ხოლმე.

აი, მაგალითად ეს ორი არშემდგარი სეირნობა.

არშემდგარი გაუცემი სითბოები, გაუკეთებელი საქმეები და ასეშემდეგები.

სხვა დროს ვისირნებ, სხვა დროს გავაკეთებ.

მაგრამ ეს არ გადაფარავს ვადაგასულ დღეებს, ასე მგონია მე და მგონია, რომ სწორად მგონია.

დღეებს ვადა გასდით.

მე არ ვიცი ვადა როდის გამდის.

ზებრის სითეთრეები

2010-10-18T13:11:00.015+04:00

გუშინ ვფიქრობდი,
როცა ვწერ, ძირითადად განწყობებზე ვწერ,
ამბებს აქ იშვიათად ვყვები, ან საერთოდ არ ვყვები.

როცა ძალიან კარგად ხარ,

ისე, რომ მარტო შიშიღა რჩება მოპირისპირედ

აი, ეგეთი ამბები.

მაგრამ შიშს აფარებ გამჭვირვალე ფარდას და აი დაახლოებით ზანდუკივით სადღაც დგამ,ან იმავე უსაკეტურო ზანდუკში კეტავ.

და მერე ისევ კარგად ხარ.

ჰოდა, აი ასე.

როგორი ძნელია წერა კარგად ყოფნებზე

არადა პიქირითებზე უფრო ადვილად გამოდის.

როგორი ძნელია, ახლობლებს უთხრა, როგორ კარგად ხარ, რომ ამდენ ხანს თუ ეწუწუნებოდი და ეუბნებოდი შენს სირთულეებს, განწყობებს უზიარებდი, ახლაც გაუზიარო, ოღონდ დადებითი.

უთხრა, რომ მ7ად ხარ, მყუდროდ ხარ და ზუსტად ისე ხარ, როგორც გინდა, ან დიდხანს გინდოდა, ან უნდა იყო :)

მე კი ამეებს იშვიათად ვამბობ,

იშვიათად ვწერ,

მათაც ვერ ვეუბნები.

და საერთოდაც

ძნელია კარგად ყოფნების არათუ თქმა, თქმის შემდეგ სხვისი რეაქციების გატესტვაც.

თუ ძალიან ახლობელი არაა და გულწრფელად არ უხარია შენი პოზიტიური თეთრი ზოლები, ადვილად ეტყობა -სევდების მოყოლისას უფრო ”განუგეშებდა”, >ვიდე სიხარულის გაზიარებისას შეძლებს შენი სიხაურლით გაიხაროს.

ჰოდა, მერე იმედი ხომ გიცრუვდება და ეს გატესტვაც ასე რომ ჩაივლის, ხვდები - ერთით ნაკლები სიხარულის გამზიარებელი გყავს.

მე კი მგონია, სხვისი სიხარულის გაზიარება და ამით გახარება დიდი რამ არის, იშვიათად რომ ადამიანებს შეეძლოთ და ვისაც ეს შეუძლია, ძალიან ჩემიანია

ჰოდა ჩემიანებო, როგორ მიხარიხართ :)

ტკბილია ზებრა შენი სითეთრეები

და ამ სიმშვიდეების მადლიერი ვარ მე

Lord

2010-10-10T21:41:00.007+04:00

ღმერთო ჩემო, როგორი მარტივია ჩემი სურვილები

თუ გინდა, თავიდან მოგიყვები მათზე

სათითაოდ და უფრო ვრცლად.

მე მათ ამარა ვარ.

ო, ბედნიერებავ, შენ ხარ სათავე უბედურებისა

ო, უბედურებავ, შენ ხარ სათავე ბედნიერებისა

თაიმაუთი სამყაროსგან

მაგრამ არ გამოდის

სამყარო შუაზე გაიყო და ბზარმა ჩემს გულზე გაიარაო. ავტორი არ მახსოვს

ღმერთო ჩემო, დამიჯერე, ძალიან მარტივია ჩემი სურვილები :\

მედეტალე გუსტავო

2010-10-08T19:00:00.048+04:00

ხშირად ვამბობ, რომ არის რაღაცეები, რაზეც ვეჭვიანობ და ძალიან ჩემია.

მაგრამ ამ გლობალურ სამყაროში მგონი, სულაც აღარაფერი რჩება, რაც მხოლოდ შენი თუ არა, ნაკლებადგავრცელებადი შეიძლება იყოს.

ამიტომ მერე მე ამ საყვარელ რაღაცეებზე ლაპარაკს ვწყვეტ და აღარავის არ ვეუბნები, რომ ოდესღაც მეც მიყვარდა და ახლაც მიყვარს, არ მინდა ამ საერთო სიყვარულის ნაწილად ვიქცე, თუ რაღაც ასეთი.

ჰო, ეს ფიქრის და გააზრების შემდეგ ასე დავადგინე.

აი, ბიძია გუსტავიც, მას შემდეგ, რაც' ფრთები შეისხა და ელიტარულ შემოქმედად იქცა', მე აღარ ვამბობ, როგორ მიყვარს, ან თუ მიყვარს საერთოდ.
ყველამ იცით ის ცნობილი და საყვარელი ტილოებიც, მისი საყვარელი ქალის ამბებიც და ასეშემდეგებიც.
მე just ვიტყვი, რომ ის ჩემთვის ყველაზე თბილი ჩახუტებების ავტორია.

ის მხატვარია, რომელიც შიშველ ქალს ისე ხატავს, ყველა ნაკვთი რომ შემოსილია გრძნობა-ემოციით და განწყობით და ზედმეტ სამოსს არ საჭიროებს.

რომელმაც ყველაზე კარგად გაიგო ამ სქესის შინაგანი განწყობები და მერე ყველაზე კარგად გამოხატა.
რომელმაც ქალის სამი ასაკი გააერთიანა ტილოზე და რომელმაც ზუსტად ისეთი ადამ-ევა დახატა, როგორიც მე წარმომედგინა.

კლიმტი დეტალების მხატვარიცაა და მე დეტალები და დეტალთმოყვარულები მიყვარს, რადგან ყველგან შენ ხარ და ყველაფერი ერთია და the way u do anything is the way u do everything.

აქ მის ბიოგრაფიასა და მხატვრულ დეტალებზე არ გავაგრძელებ. რაც ნაკლებად ცნობილია იმას გამოვფენ. მგონია, რომ მისი გრაფიკული მონახაზები არცთუ გავრცელებულია, ჰოდა, მინდა, გაგიზიაროთ :)

ესეც თბილი ჩახუტებების სერია
ბარემ
არა მხოლოდ გრაფიკულიც

ბიძია გუსტავზე კიდევ ბევრია სათქმელი და სხვა დროისთისაც მოვიტოვოთ
თან გაცრეცილად ცნობილ ტილოებსაც არ დავდებ, თქვენც ხომ ყველამ იცით და ყველას გიყვართ, აქ ნახვის გარეშე :)

საკეტურები

2010-09-29T16:50:00.008+04:00

მე ვივიწყებ ყველა ცუდ ამბავს, რაც კი გამიგია და მახსოვს, ყველა ცუდ მაგალითს და ყველა ცუდ გამოცდილებას.

ხომ შეიძლება, აესე, ადგე, ყველაფერი ერთ ზანდუკში ჩააწყო, მერე რამე პატარა და ლამაზი ბოქლომი მიუსადაგო, გამოკეტო და გასაღები სადმე ხის ძირას ჩამარხო.

მერე ამ ზანდუკს რამე ლამაზი, ჭრელი ფარდაგი გადააფარო და კუთხეში მიდგა.

ერთი უცნაურობა აქვს - გადაგდება არ შეიძლება.

აესე, ჩემი ზანდუკი ფანჯრის წინ დგას, ზედ ძველი, ნაძერწი, თიხის ყურებიანი ქოთანი შემოვადგი.

ქოთანში დრო და დრო ახალ-ახალ ყვავილებს ვაწყობ, რომელიც ესე მინდვრებიდან ჩამომაქვს ნაკრეფი, ხან ვინმეს თან აქვს- მოკლედ არ მელევა.

სანამ კარგად გახმებოდეს, მილამაზებს ოთახს.

ზანდუკს დღისით ფანჯრიდან შემოსული მზის სხივები ადგება და კიდევ უფრო ლამაზია. ღამით - მთვარის შუქი და ჩრდილებს აკეთებს ოთახში, მოკლედ - ვერთობით.

გასაღების ადგილას კი, ის ხე გაიზარდა, გაიტოტა და სადღაც ფესვებთან ჩაიყოლა საკეტური.

მაგრამ რა აზრი აქვს საკეტურებს, ჩემო მანასე, ჩვენ ასეც კარგად ვართ :)

უკანგზები კი უფრო ძნელია, ვიდრე წინგზები, მაგრამ მთავარია - ყოველთვის არის.

Then

2010-09-27T15:16:00.008+04:00

მე ვიცი. როცა რამე ლიმიტურად იწურება -სხვა გზა არაა, რაღაც შეიცვლება.

როცა ასეა, სულ ვფიქრობ იმ დღეზე, როდესაც ”ეს” შეცვლილი და სხვანაირი იქნება.

აი, მე ერთ დღეს წავალ და აღარასოდეს მოვალ.

მერე იმაზე იშვიათად გავიხსენებ ამას, ვიდრე იმ წინებს.

მერე ამას აღარც WCის სარკესთან ცრემლიანი თვალები და გაბუსხული ტუჩები და არც გულგაწურულობა დასჭირდება.

ღმერთო ჩემო, რა ბედნიერი ვიქნები მაშინ.

თავსდამტყდარი უეცარი შემოდგომა

2010-09-23T12:19:00.012+04:00

მე ხომ ვამბობ, როცა ადამიანები თავს კარგად გრძნობენ, იშვიათად ბლოგავენ.

ბევრი მაგალითია ამის, ჰოდა, ამიტომ მე საბოლოოდ ასე ვფიქრობ.

მე უცნაური შემოდგომა მაქვს. რაღაცეები მიხარია, რაღაცეები მეუცნაურება, ზოგჯერ ზედმეტად კარგად ვარ და მერე ზებრებს ვიხსენებ და ასე, სექტემბრდება და არის. ზოგგან რთველია, ზოგგან თბილი ამინდების ჩასაფრება და ზოგისთვის დასვენების ხავერდოვანი სეზონის დასაწყისი.

მიკვირს, როგორი სუბიექტურია ადამიანი და საერთოდ ყველაფერი როგორ ჩვენიდანაა მხოლოდ და არა ჩვენს მიღმა.

აი, რაღაცეებს სხვა თვალით რომ უყურებ, მერე უცებ სხვა თვალით და მერე სხვები რომ ისევ ისე უყურებენ -გიკვირს, არადა, ცოტა ხნის წინ შენც ასე, სხვა თვალით უყურებდი.

ეს გაზრდაა თუ გადასხვაფერება, მაინც უცნაური რამაა, ცვლილებებია და ცვლილებები კიდე ყოველთვის გივკირს და ახალია და სხვანაერი გრძნობა მოაქვს.

მოკლედ ყველაფერი ჩვენს თავშია

და ამის თქმა მინდოდა.

კიდევ იმის თქმა მინდოდა, რომ ჩვენ ყველაფერს ვეჩვევით და ეს ცუდია. მერე რაღაცეები ჩვეულებრივდება, ეს ბუნებრიობას ქმნის და თან კარგიცაა, მარა იმ საწყის fresh feelingებს არ გვაძლევს.

ჰომ

და აი, ზოგჯერ მომენტები ისე გვრჩება, მერე დიდხანს გვახსენდება ხოლმე.

არადა, შეიძლება დიდი არაფერი და უკეთესები გვავიწყდება და არც ვიცით რომელიმე რატომ გვრჩება. მაგრამ, აი, მე რაც დავბრუნდი, ხშირად მახსენდება პორტის სანაპიროსთან დანახული მედუზები, ბევრნი ერთად, ესე თეთრი ბურთებივით ზედაპირთან ახლოს, გარშემო გემები და მე ვზივარ ესე და ვუყურებ და მზეა და იქით მეთევზეები და ეს შეგრძნება და კადრი მახსენდება სულ და იმ მედუზების სიმ7ე, არც რომ თვალი აქვთ, არც არაფერი, უბრალოდ არიან, დაცურავენ და ლივლივებენ სილურჯეებში..

მე ისევ ზღვისპირა ქალაქში ცხოვრება მინდა.

მაყურებლები აწმყოში

2010-09-19T11:28:00.013+04:00

როცა შენ ეკრანის წინ გამოგონილი ამბის გამო ითრგუნები, როგორც კი გაიფიქრებ, რომ ზუსტად ახლა, ამ დროს, იქ, სადღაც მსგავსი ისტორიები ვითარდება და შენს პარალელურ დროში მართლა ასე ხდება, ივიწყებ ეკრანს, ივიწყებ ფილმს, რეჟისორს, კამერას და ხვდები - ეს ფილმი უბრალო ფანჯარაა, საიდანაც სხვის ამბებს ვუყურებთ - მაგრამ მაყურებლები ვართ არა კინოთეატრში, არამედ ჩვენსავე აწმყოში, სადაც ისევ გრძელდება ადამიანების ჩაგვრა, დამცირება, შეურაცხყოფა და ამის შესაჩერებლად ვერც ვერაფერს ვაკეთებთ. მხოლოდ ფილმებზე აჩუყება, ან სულაც სიცილი შეგვიძლია (ჰო ასეთებიც არიან ხოლმე დარბაზში).

მგონია, ეს მსოფლიო ტვირთი ყველა ჩვენგანის მხრებზეა სათითაოდ გადანაწილებული და ძალიან ცუდია , თუ ამ წონას ყველა ვერ აღვიქვამთ.

ეს ამბავი, რაც ფილმშია მოთხრობილი - პატარა გოგონაზე, რომელიც თუ ბიჭად გაასაღებს თავს და გადაცმული იმუშავებს, ოჯახს სიკვდილისგან იხსნის და ის პასაჟები, რაც რეჟისორმა გადმოგვცა, სულაც არაა დადგმული, არც მხოლოდ კამერის წინ გათამაშებული -ეს ახლა, როცა ამას კითხულობთ ისევ გრძელდება. ადამიანები შიშსა და დამცირებაში ატარებენ მთელ შეგნეულ ცხოვრებას, რომელიც არაფრით გასხვავდება პირუტყვული ყოფისგან.

იქ -ქალებს ისევ მხოლოდ მოძრავ ობიექტებად აღიქვამენ, გახმაურებისთის ქათმებივით ბადეგაკრულ გალიაში ამწყვდევენ, ციხეში გადაჰყავთ, შემდეგ კი ვინმე წვერშეღებილი მოლა საჰიბი ან ჩაქოლვას, ან 90 წლის კაცზე გათხოვებით მის „შეწყალებას“ გადაწყვეტს..

მათ სახეზე ჰაერის გრძნობის უფლებაც არ აქვთ, მხოლოდ ბადის მიღმა ახერხებენ უჯრედებს შორის ხედვასა და სუნთქვას.

იქ -თუ ოჯახში მამრი არაა, ვერც ქუჩაში გახვალ, ვერც იმუშავებ, ვერც ავდმყოფს უმკურნალებ და საერთოდ, შეგიძლია უბრალოდ აღარც იარსებო, მაინც არავის არაფერში სჭირდები და არც არავინ მოგიკითხავს.ჰო, აი ასეთი რეალობაა.

იქ არჩევანი მხოლოდ ბოქლომის ფორმაში, ზომასა და დიზაინშია -რომლით გსურს, გამოგკეტონ ( ისე, ეს კარგი ალეგორიაა, მგონი ჩვენ ყველა უბრალოდ ბოქლომებს ვირჩევთ).

ფილმში მოქმედი გმირი თავად პრობელმა და ყოფაა და არა გმირის ამბავი- მე ასე მგონია, ზემოდან, გაშლილად, ზოგადად თუ შევხედვთ. სწორედ ამიტომ დასასრული ზუსტად ისეთ იყო, როგორიც უნდა ყოფილიყო. არაფერიც არ დასრულებულა ! მართლაც..

რთულია ასე ფილმზე წერა, როცა მკითხველმა არ იცის რა ხდება და არც ისე გამოდის, ზუსტად შინაარსი მოყვე და შემდეგ ეს ემოციები გადმოსცე , რაც ყურებისას გაგიჩნდა.

მე სუბიექტური ვარ, ჟიურის წვერებს შორის თავიდანვე მომეწონა ეს ავღანელი რეჟისორი თავისი ადამიანური თისებებით, თავმდაბლობით, სიმშვიდით, დადებითი აურით და ღიმილიანი მოსალმებებით.

ეს სიდიქ ბარმაკის ერთ-ერთ პირველი ფილმია, როგორც მან ფილმის წარგენისას თქვა და ასევე ერთ-ერთი საყვარელი ნამუშევარი. "ოსამას" კინოგადაღებები 2003 წელს შედგა, მაგრამ ის პრობლემატიკა რაც ძალიან სადად და ზედმეტი მითითებების გარეშე ბარაკმა ჩვენამდე მოიტანა, დღესაც აქტუალურია.

მე მინდა, ეს და მსგავსი ფილმები ადამიანებმა ხშირად ნახონ, ერთამენეთს ურჩიონ და ნუ დაენანებათ ემოციები- გაიაზრონ მთელი ეს სიმძიმე და წარმოუდგენელი ყოფა, სადაც ახლა, ზუსტად ახლა ჩვეულებრივი საყვარელი ადამიანები ცხოვრობენ, თავისი თვითნაბადი თავისუფლებებით, გასნავითარებელი და აღმოსაჩენი უნარებით და ბევრი სიხარულის განცდის პოტენციური შესაძლებლობებით.

ჩემი პოსტიც კი ამას ვერაფრით შეამსუბუქებს. მე კი ეს და მსგავსი თემატიკები სულ მრჩება და მაფიქრებს. მეც ვერაფერს ვცვლი, სამწუხაროდ.

ესეც ცოტა რამ რეჟისორზე- ავღანელი სიდიქ ბარმაკი, რომელიც ბათუმის საავტორო კინოს მეხუთე საერთაშორისო ფესტივალის ჟიურის წევრია, ახლა 48 წლისაა და და ამჟამად “ავღანეთის ბავშვთა საგანმანათლებლო მოძრაობის” დირექტორია. დაწერილი აქვს მრავალი ფილმის სცენარი და იღებს მოკლემეტრაჟიან ფილმებს. მისი პირველი მხატვრული ფილმი იყო “ოსამა”, რომელმაც მრავალი ჯილდო მოიპოვა, მათ შორის კანის კინოფესტივალის პრიზი და ოქროს გლობუსი. ამ ფილმისთვის მიღებული აქვს მრავალი საერთაშორისო ჯილდო, მათ შორის unesco-ს ფელინის ვერცხლის მედალი

სამწუხაროდ, ეს ფილმი საკონკურსო არაა და პრიზის მფლობელი ვერ გახდება, თუცა ვნახოთ, ისევ ჟიურის გააწყვეტილებას და კვირას დავუცადოთ.

კინოხიდები

2010-09-17T22:19:00.014+04:00

დღეს ფილმის მთავარი გოგო ამბობდა, რომ 'ნებისმიერი დიდი მოზგაურობაც კი პირველი ნაბიჯით იწყება', კიდევ ამბობდა, რომ 'ყველაფერი ამ სამყაროში მხოლოდ საჩუქარია'. მე საჩუქრებზე სულ მადლიერება მახსენდება და კიდევ დავფიქრდი, როგორი მნიშვნელოვანია, მადლობელი იყო იმისთის, რაც უბრალოდ გაქვს. მერე ისინი გამახსენდა,რაც მე უბრალოდ მაქვს და მე უკვე მადლიერი ვიყავი- ფილმმა თავისი 'მისია' 2მაგად შეასრულა.

კარგია, როცა ფილმი რაიმე პრობლემაზე ისე გიყვება, დარბაზიდან გამოსულს დიდხანს მიგყვება მძაფრი შეგრძნება, მერე ძილის წინ ფიქრობ, შლი, იაზრებ და შენც ოდნავ იმაზე მეტი ხდები, ვიდრე იყავი.

ასეთი ფილმები არაკომერციულია, შესაბამისად არაპოპულარულია და მათი ხილვა ძირითადად მხოლოდ ფესტივალებზე შეიძლება, ან შენს პატარა ეკრანზე დიდი ძებნისა და გადმოწერის შემდეგ.

მე მიხარია, რომ ფესტივალზე ბევრი ისეთი ფილმი ვნახე, რომელიც დიდხანს მემახსოვრება და რომელმაც ბევრი საფიქრალი დამიტოვა.

როცა დარბაზში ვიჯექი და ამერკულ ფილმს - "Precious" ვუყურებდი, ვფიქრობდი, რომ კინო კონტაქტის კარგი საშუალებაა, მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილის შესახებ ასე უფრო მეტს იგებ, ვიდრე მეგობრების მონაყოლიდან.

ეს არის ხიდები ქვეყნიდან ქვეყანაში, თუ ამ ხიდებს მიყვები, გეცოდინება მსოფლიოს ამბები, მსოფლიოს ხედები, ადამიანების ეპიზოდები, ამბები, ხალხების ჩვევა-ქმედებები და ცხოვრება. ცხოვრების ცოდნა კიდე ხო ერთ-ერთი ყველაზე კარგი რამაა და ჩვენც სულ ამას ვცდილობთ.

თქვენ უკვე იცით ჩემი და აბასის სიყვარულის შესახებ. გუშინ როდესაც მის 'Close Up'-ს ვუყურებდი, ვცდილობდი მაქსიმალურად ობიექტური ვყოფილიყავი და ფილმზე რეჟისორის მიღმა მეფიქრა.

(ღმერთო ჩემო, ახლა ეს რუსი ძალიან მაღიზიანებს თავისი მთვრალი რუსულით და მკვეთრი მახვილებით).

მერე, როცა მე დარბაზიდან გამოვედი,შინ წავედი და ჩემს დროებით თავშესაფარში მოვკალათდი, ვფიქრობდი, რომ დოკუმენტური კინო უფრო გაახლოვებს ცხოვრებასთან, უფრო ბასრია, უფრო რთულია სამუშაოდ და მეტი პასუხისმგებლობა აქვს, ვიდრე მხატვრულს.

რომ ძნელია გამიჯნო სიმართლე და ტყუილი, თუ ორივე სწორი ფორმითაა მოწოდებული, რომ ყველა ადამიანს სჭირდება ყურადღება, პატივისცემა, სიყვარული და დაფასება. რომ თუ ამისთვის ისინი უბრალოდ გვარს იცვლიან, არ შეიძლება თაღლითობისთვის გაასამართლო.

ასე ფიქრობდა კიაროსტამიც და ასეთი ადამიანის პრობლემური ცხოვრება დოკუმენტურ ფილმში ისე ჩაატია, მხატვრული ხერხების გარეშე მაყურებლამდე შეტყობინება ისე მიიტანა, ვფიქრობ, რამდენი დროც არ უნდა გავიდეს, ეს ფილმი აქტუალობას არასდროს დაკარგავს.

კინოფესტივალის დახურვამდე 2 დღე რჩება.

კარგი დღეები მალე გადის, კარგი კვირებიც- ასე.

ყველა ფილმის ნახვას ვერ ვახერხებ, ბუნებრივია, მაგრამ ვცდილობ, საკონკურსო ფილმებს მაინც ვუყურო, მინდა, პრიზების მინიჭებისას ზუსტად ვიცოდე, რომელმა ფილმმა რით დაიმსახურა ჯილდო და ჩემი და ჟიურის შეხედულებები ერთმანეთს შევუთავსო.

ჩემს ფავორიტად ისევ ირანნული კინემატოგრაფია რჩება, ვნახოთ რა იქნება კვირას.